اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۳ - سرکش سمند دولت، پر نیست اعتباری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۵ - دل پر غم، سر پر شور و، جان بینوا داری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۶ - نباشد مردی آن کاسباب ملک و، سیم و زر داری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۰ - دگر مخواب، چو دندان فتادت ای سفری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۱ - خسروی خواهی، بنه از سر کلاه سروری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۲ - بهر نان تاکی بدرها آب روی خود بری؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۳ - نیست او شاه که دارد کمر سیم و زری! واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۸۸ - کند پیوسته با آن تیغ ابرو هر که دمسازی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۹۱ - گاهی سری بخاطر غمناک میکشی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۹۸ - در میان دوستان، با این کمال بندگی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۰۲ - از حال میزند دم، صوفی بهرزه نالی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۰۳ - بر کتاب دل نوشتم تا خط عشقت جلی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۰۶ - زبان گشود و، چنین گفت شمع نورانی: واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۰۷ - ندهم تن بجز از عریانی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۰ - تو کز طول امل در بند جمع مال و سامانی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۵ - نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۷ - تن ز هم پاشید و، فکر پوشش آن میکنی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۸ - جوش بهار شد، سرو پا را چه میکنی؟! واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۹ - دولت آن باشد که حق را بنده فرمانی کنی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۲۱ - بملک فقر خود را آن زمان فرمانروا بینی