غزل ۳۵۹ - آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد
غزل ۱۳۸۸ - فطرت آخر بر معاد از سعی اکمل میزند
غزل ۱۳۹۲ - تنپرستانکه به این آب و نمک عیاشند
غزل ۱۳۹۶ - زان زر و سیم که این مردم باذل بخشند
غزل ۱۴۰۰ - به گفتگوی کسان مردمی که میلافند
غزل ۱۴۱۵ - کلاه هرکه فلک بر سماک میفکند
غزل ۱۴۱۸ - تقلید از چه علم به لافم علمکند
غزل ۱۴۲۳ - طبع دانا الم دهر مکدر نکند
غزل ۱۴۳۳ - میل هوس ز عافیتم فرد میکند
غزل ۱۴۳۸ - بسکه زخم کشتهٔ نازش تلاطم میکند
غزل ۱۴۵۴ - مفلسی دست تهی بر سودن ارزانی کند
غزل ۱۴۵۵ - بلاکشان محبت گل چه نیرنگند
غزل ۱۴۵۶ - گردی دگر نشد ز من نارسا بلند
غزل ۱۴۵۹ - غافل شدیم وگشت خروش هوس بلند
غزل ۱۴۶۲ - آنها که لاف افسر و اورنگ میزنند
غزل ۱۴۶۷ - این غافلان که آینهپرداز میدهند
غزل ۱۴۶۸ - علویانی که به این عالم دون میآیند
غزل ۱۴۷۵ - اتفاق است آنکه هردشوار را آسان نمود
غزل ۱۴۸۸ - مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود
غزل ۱۴۹۲ - در ادبگاهی که لب نامحرم تحریک بود