اندوه

طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۸۰ - در عزای کوهکن از بس که بر هم خورده اند طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۸۴ - ندارد انتها باران اشکم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۹۰ - می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۹۳ - باشد اگر امید اثر با گریستن طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۰۸ - جان من رفتی، چه سان خواهم ز هجران زیستن طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۲۲ - ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۳۴ - کردم چو ساز گریه، بیا صد نوا شنو طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۴۷ - پژمرده بود حسن بت دست رسیده طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۵۰ - تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۵۱ - از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۵۷ - به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۶۰ - دلا اگر سر تعلیم من توانی داشت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۶۵ - مردمکم داده تن به خاک نشینی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۰ - تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۱ - چه لذت وجود مرا از جوانی؟ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۳ - چشم پرخون و نگردید دل ما خالی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۸ - از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۹ - صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۸۳ - بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۸۷ - پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی