شماره ۲۰ - همچو ساغر دلخوشی در سینه محزون نماند
شماره ۲۴ - داغم که سر زلف توام زود شد از کف
شماره ۲۵ - از بس که بی نصیب در ایام پیری ام
شماره ۳۲ - ناز بر اغیار کرد، من چه بنازم به او؟
شماره ۲ - گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را
شماره ۷ - آن قطرهام که بحر به دور افکند مرا
شماره ۱۴ - پامال ترکتاز خزان شد بهار ما
شماره ۲۲ - امشب از شعله آهم جگر غم میسوخت
شماره ۲۴ - ساقی که می خود همه در جام شمار ریخت
شماره ۲۵ - شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت
شماره ۲۷ - هجر تو جزو اول دیوان محنتست
شماره ۳۰ - کی ز ماتمخانه ما دود افغان برنخاست
شماره ۳۱ - کارم چو زلف یار پریشان و در هم است
شماره ۳۲ - ناله رازیست که در سینه نهفتن ستم است
شماره ۴۳ - برون شدن ز دلم درد را چه امکانست
شماره ۴۸ - نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست
شماره ۵۰ - در میزنم چه شد که گشایش پدید نیست
شماره ۵۱ - آتش به از گلیست کش آسیب خار نیست
شماره ۵۶ - تب دوش از ملال تو از خود خبر نداشت
شماره ۵۸ - نوبهاران از در این باغ و بستان بازگشت