شماره ۲۱۷ - که می برد به سوی دوستان سلام غریبان
بخش ۲۸ - اخراج کردن جسرت رام را و روان شدن رام و سیتا و لچمن به صحرای چترکوت
غزل ۴۴۲ - منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم
غزل ۵۴۶ - دل از غم بیش و کم تقدیر گذشته
شماره ۶۴۱ - سوی وطن ز ناله ام آشوب می برد
شماره ۸۱۹ - چو گل از هر طرف چاک دگر دارد گریبانم
شماره ۹۴۷ - صراحی را منه ساقی به پیش چشم من خالی
شماره ۱۴۹ - تا روغن چراغ دلم درد غربت است
شماره ۱۳۷ - بیچاره کسی که از وطن دور شود
شماره ۲۷ - مرغ اسیرم، چمنم آرزوست
شماره ۲۱۵ - تا در پناه درگه خاقان اکبریم
شماره ۱۰۰ - خدایگان وزیران شرق عزالدین
شماره ۲۲۳ - بجان ز اندیشه غیرآمدم ز آن انجمن رفتم
شماره ۸۶ - آنم که نشاط من بکلفت ماند
شماره ۱۳۹ - مهرش از دل مگو بدر نرود
شماره ۹۶ - گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا
شماره ۳۸۶ - بر زمین مانند اشک از چشم تر افتاده ام
شمارهٔ ۱۶ - در مدح نورنگخان
شماره ۳۹۶ - خاک غربت شود اندوه وطن را درمان
شماره ۵۲۹ - بر سر خود جای می دادند ما را دلبران