رنج

قوامی رازی دیوان اشعار شمارهٔ ۶۷ - در غزل است قوامی رازی دیوان اشعار شمارهٔ ۸۳ - در غزل است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳ - چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸ - ای بی‌لب تو خشک دهانِ پیاله‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۵ - با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۱ - ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۶ - ناله کردن بر سر کویش هوس باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۲ - غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۹ - بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۳ - مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۳ - تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۹ - ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۸ - داغ را دل در کنار خویشتن می پرورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۷ - دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۰ - در رهت چون نقش پا امشب دو چشمم چار بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۱ - دور از آن مژگان مرا دل سوی خنجر می رود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۸ - مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۵ - نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۸ - تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۰ - تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش