طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۰۸ - در خور مزد فلک کار به آدم دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۱۲ - تشنگان حال جگر سوختگان می دانند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۱۶ - هر که چون زانوی خود آینه داری دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۱۷ - هر که رخساره آیینه گدازی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۱۹ - گوشه گیری که لب نان حلالی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۰ - هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۱ - نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۲ - ذره ام چشم به خورشید لقایی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۳ - جام می چهره اندیشه نمایی دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۲۶ - نه همین فکر مرا روز به من نگذارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۷۸ - کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۷۹ - تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۹۷ - در حریمی که گل روی ایاغ افروزد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۹۸ - عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۲۳ - پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۵۴ - چشم بیدار چراغ سر بالین باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶۰ - پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶۸ - چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹۷ - قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۰۳ - غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند