غزل ۱۸۰ - ای پسته ی تو خنده زده بر حدیث قند
غزل ۲۹۸ - مقام امن و می بیغش و رفیق شفیق
غزل ۶۶۱ - بیا ای زیرک و بر گول میخند
غزل ۱۰۲۶ - گر چه نه به دریاییم دانهی گهریم آخر
غزل ۱۳۶۲ - گچکنن اغلن هی بزه گلگل
غزل ۱۷۵۲ - کون خر را نظام دین گفتم
غزل ۱۸۱۳ - کو خر من؟ کو خر من؟ پار بمرد آن خر من
غزل ۲۱۳۷ - آن کون خر کز حاسدی، عیسی بود تشویش او
غزل ۲۴۹۶ - خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی؟
غزل ۲۵۱۰ - مرا پرسید آن سلطان، به نرمی و سخن خایی
غزل ۲۶۲۲ - ای خواجه تو چه مرغی؟ نامت چه؟ چرا شایی؟
بخش ۱۴۱ - کبودی زدن قزوینی بر شانهگاه صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن
بخش ۵۸ - خواندن محتسب مست خراب افتاده را به زندان
بخش ۲۱ - آمن بودن بلعم باعور کی امتحانها کرد حضرت او را و از آنها روی سپید آمده بود
بخش ۶۹ - دیدن زرگر عاقبت کار را و سخن بر وفق عاقبت گفتن با مستعیر ترازو
بخش ۶۰ - حکایت آن فقیه با دستار بزرگ و آنک بربود دستارش و بانگ میزد کی باز کن ببین کی چه میبری آنگه ببر
بخش ۸۵ - شخصی به وقت استنجا میگفت اللهم ارحنی رائحة الجنه به جای آنک اللهم اجعلنی من التوابین واجعلنی من المتطهرین کی ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق میگفت عزیزی بشنید و این را طاقت نداشت
بخش ۱۰۵ - حکایت آن مخنث و پرسیدن لوطی ازو در حالت لواطه کی این خنجر از بهر چیست گفت از برای آنک هر کی با من بد اندیشد اشکمش بشکافم لوطی بر سر او آمد شد میکرد و میگفت الحمدلله کی من بد نمیاندیشم با تو «بیت من بیت نیست اقلیمست هزل من هزل نیست تعلیمست» ان الله یستحیی ان یضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها ای فما فوقها فی تغییر النفوس بالانکار ان ما ذا ا راد الله بهذا مثلا و آنگه جواب میفرماید کی این خواستم یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا کی هر فتنهای همچون میزانست بسیاران ازو سرخرو شوند و بسیاران بیمراد شوند و لو تاملت فیه قلیلا وجدت من نتایجه الشریفة کثیرا
بخش ۱۴۰ - حکایت جوحی کی چادر پوشید و در وعظ میان زنان نشست و حرکتی کرد زنی او را بشناخت کی مردست نعرهای زد
بخش ۱۴۸ - حکایت مات کردن دلقک سید شاه ترمد را