غزل ۳۳۰ - محل گرمی جولان بزیر سرو بلندش
غزل ۳۳۱ - رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش
غزل ۳۳۲ - ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون سارش
غزل ۳۳۳ - ز مهیست داغ بر دل که ندیدهام هنوزش
غزل ۳۳۴ - ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش
غزل ۳۳۶ - صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش
غزل ۳۳۷ - هزارگونه متاع است ناز را به دکانش
غزل ۳۳۸ - آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش
غزل ۳۴۰ - ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش
غزل ۳۴۲ - آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش
غزل ۳۴۴ - مهی که زینت حسنست گرمی خویش
غزل ۳۴۵ - پری وشی دل دیوانه میکشد سویش
غزل ۳۴۶ - مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش
غزل ۳۴۹ - منم از مهر به غم خوردنت ای یار حریص
غزل ۳۵۰ - آخر ای سنگدل از کشتن ما چیست غرض
غزل ۳۵۲ - روزی که گشت بر همهٔ عالم نماز فرض
غزل ۳۵۳ - نه مینهم از دست عشق جام نشاط
غزل ۳۵۶ - به هجر یار که از غیر آن ندارم حظ
غزل ۳۵۷ - من بیتو ندارم از چمن حظ
غزل ۳۵۸ - ز لالهزار مرا بیجمال دل نواز چه فیض