غزل ۱۱۰۱ - تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است
غزل ۱۱۰۲ - ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است
غزل ۱۱۰۳ - باز از معموره دلها فغان برخاسته است
غزل ۱۱۰۴ - زلف گرد عارض او رشته گلدسته است
غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است
غزل ۱۱۰۸ - یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است
غزل ۱۱۱۰ - هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است
غزل ۱۱۱۱ - سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟
غزل ۱۱۱۲ - دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟
غزل ۱۱۱۷ - نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است
غزل ۱۱۱۹ - لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است
غزل ۱۱۲۲ - تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است
غزل ۱۱۲۴ - سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است
غزل ۱۱۲۵ - تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است
غزل ۱۱۲۶ - ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است
غزل ۱۱۲۷ - دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است
غزل ۱۱۲۸ - داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است
غزل ۱۱۲۹ - تاب در ناف غزالان ختن افتاده است
غزل ۱۱۳۰ - دست ما در بند چین آستین افتاده است
غزل ۱۱۳۱ - روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است