غزل ۱۱۳۳ - از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است
غزل ۱۱۳۷ - سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است
غزل ۱۱۳۸ - خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است
غزل ۱۱۳۹ - تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟
غزل ۱۱۴۱ - جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است
غزل ۱۱۴۵ - بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است
غزل ۱۱۴۶ - از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است
غزل ۱۱۴۷ - از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است
غزل ۱۱۵۰ - از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است
غزل ۱۱۶۱ - آسمان از شور دلهای کباب آسوده است
غزل ۱۱۶۲ - از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است
غزل ۱۱۶۸ - عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است
غزل ۱۱۶۹ - هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است
غزل ۱۱۷۰ - شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است
غزل ۱۱۷۱ - چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است
غزل ۱۱۷۲ - دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است
غزل ۱۱۷۴ - بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است
غزل ۱۱۸۲ - شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است
غزل ۱۱۸۸ - بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است
غزل ۱۲۰۶ - بی محابا در میان نازکش انداخت دست