غزل ۲۴۲۱ - از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد
غزل ۲۴۲۳ - از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد
غزل ۲۴۲۴ - تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد
غزل ۲۴۲۶ - تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد
غزل ۲۴۲۸ - بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد
غزل ۲۴۲۹ - دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد
غزل ۲۴۳۰ - از وصال یار داغ حسرت من تازه شد
غزل ۲۴۳۸ - هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد
غزل ۲۴۴۱ - نقطه خال لبت خط بر سویدا می کشد
غزل ۲۴۴۲ - منعم از دلبستگی آزار دنیا می کشد
غزل ۲۴۴۷ - بر زمین از ناز زلف او چو دامان می کشد
غزل ۲۴۴۸ - کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟
غزل ۲۴۵۱ - سر و بالای تو فریاد از لب جو می کشد
غزل ۲۴۵۵ - نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد
غزل ۲۴۵۷ - شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند
غزل ۲۴۵۸ - دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند
غزل ۲۴۶۰ - هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند
غزل ۲۴۶۴ - از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند
غزل ۲۴۶۹ - آبها آیینه سرو خرامان تواند
غزل ۲۴۷۱ - خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند