غزل ۲۵۴۴ - هر که آن لبهای میگون را تماشا می کند
غزل ۲۵۴۶ - دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کند
غزل ۲۵۵۴ - گرچنین آن چشم جادو رخنه در دل می کند
غزل ۲۵۵۹ - عمر را کوته نفسهای پریشان می کند
غزل ۲۵۶۸ - شرم حسن شوخ را کی پرده سازی می کند؟
غزل ۲۵۷۰ - تا خدنگ غمزه بال و پر فشانی می کند
غزل ۲۵۷۵ - سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند
غزل ۲۵۷۹ - گریه من آب در جوی سحر می افکند
غزل ۲۵۸۰ - محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند
غزل ۲۵۸۴ - حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند
غزل ۲۵۸۹ - با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند
غزل ۲۶۲۳ - دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود
غزل ۲۶۲۴ - شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود
غزل ۲۶۳۰ - شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود
غزل ۲۶۳۱ - دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود
غزل ۲۶۳۲ - شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بود
غزل ۲۶۳۳ - مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغ
غزل ۲۶۳۷ - یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبود
غزل ۲۶۴۳ - چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود
غزل ۲۶۴۸ - در چمن چون حرف آن بالای موزون می رود