غزل ۲۳۶۸ - سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد
غزل ۲۳۷۰ - دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد
غزل ۲۳۷۴ - هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد
غزل ۲۳۷۵ - تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد
غزل ۲۳۷۷ - ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد
غزل ۲۳۷۸ - یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد
غزل ۲۳۷۹ - چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد
غزل ۲۳۸۳ - مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد
غزل ۲۳۸۷ - زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد
غزل ۲۳۹۰ - می برون زان چهره شاداب گل می آورد
غزل ۲۳۹۷ - چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد
غزل ۲۴۰۴ - از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد
غزل ۲۴۰۵ - هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد
غزل ۲۴۰۷ - خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد
غزل ۲۴۱۲ - بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد
غزل ۲۴۱۴ - دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد
غزل ۲۴۱۵ - تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد
غزل ۲۴۱۷ - از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد
غزل ۲۴۱۹ - حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد
غزل ۲۴۲۰ - یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد