شماره ۱۷۶۲ - لبت در سخن انگبین ریخته
شماره ۱۷۶۳ - در اوصاف خود عقل را ره مده
شماره ۱۷۶۴ - قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده
شماره ۱۷۶۵ - جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده
شماره ۱۷۶۶ - ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته
شماره ۱۷۶۷ - ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه
شماره ۱۷۶۸ - به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه
شماره ۱۷۶۹ - به باغ سایه ابرست و آب در سایه
شماره ۱۷۷۰ - ای لبت شهر پر شکر کرده
شماره ۱۷۷۱ - قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای
شماره ۱۷۷۲ - شهری ست معمور و درو از هر طرف مه پاره ای
شماره ۱۷۷۳ - جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای
شماره ۱۷۷۴ - هر روز کافتاب برآرد زبانه ای
شماره ۱۷۷۵ - فریاد کاندر شهر ما خون می کند عیاره ای
شماره ۱۷۷۶ - خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه ای
شماره ۱۷۷۷ - دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای
شماره ۱۷۷۸ - ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای
شماره ۱۷۷۹ - ای که چشم من به روی خویش روشن کرده ای
شماره ۱۷۸۱ - ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای
شماره ۱۷۸۲ - ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای