شماره ۱۸۳۰ - دست به گل نمی زنی، زانکه نگار من تویی
شماره ۱۸۳۱ - کج کلها، کمان کشا، تنگ قبای کیستی؟
شماره ۱۸۳۳ - رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاری
شماره ۱۸۳۶ - سبزه نوخیز است و باران در فشان آید همی
شماره ۱۸۳۷ - باز بهر جان ما را ناز در سر می کنی
شماره ۱۸۳۸ - ای پریوش، هر چه رسم مردمی کم می کنی
شماره ۱۸۴۰ - چتر عنبروش کن از گیسو که سلطان منی
شماره ۱۸۴۱ - گر تو سیمین سرو را شکل سرافرازی دهی
شماره ۱۸۴۲ - جان شیرین منی، ای از لطافت چون پری
شماره ۱۸۴۳ - چه شدت که از کرشمه نظری به ما نکردی؟
شماره ۱۸۴۴ - ز نظر اگر چه دوری، شب و روز در حضوری
شماره ۱۸۴۵ - بسم از جمال ساقی و شراب ارغوانی
شماره ۱۸۴۷ - خنده ای کن شکرستان دهن بازگشای
شماره ۱۸۴۸ - عالم آشوب تر از طره طراه خودی
شماره ۱۸۵۱ - گر تو رنج من مسکین گدا بشناسی
شماره ۱۸۵۳ - باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟
شماره ۱۸۵۴ - آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی
شماره ۱۸۵۶ - جان من، بی من درمانده تنها چونی؟
شماره ۱۸۵۷ - بی تو، ای بی تو به جان آمده جانم، چونی؟
شماره ۱۸۵۸ - دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشایی