شماره ۱۹۶۵ - لعل است چنان با لب یا هست ز جان چیزی!
شماره ۱۹۶۶ - بهاری این چنین خرم، مرا آواره دل جایی
شماره ۱۹۶۷ - دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری
شماره ۱۹۶۸ - من اشک بیدلان را خنده می پنداشتم روزی
شماره ۱۹۶۹ - صبا آمد، ولی بویی ازان گلزار بایستی
شماره ۱۹۷۱ - سخن چون زان دو لب گویی، چه گوید انگبین باری؟
شماره ۱۹۷۲ - گل آمد و همه در باغ با می و جامی
شماره ۱۹۷۳ - کشان دل تو به سوی گلی و نسترنی
شماره ۱۹۷۴ - گذشت آن کین دل زارم شکیبا بود یک چندی
شماره ۱۹۷۵ - خوش آن شبها که آن جان جهان مهمان من بودی
شماره ۱۹۷۶ - نبود یار من آن را که یار داشتمی
شماره ۱۹۷۷ - ای غنچه را بر بسته لب، شکل و دهان چون تویی
شماره ۱۹۷۸ - شاه حسنی وز متاع نیکویی داری فراغی
شماره ۱۹۷۹ - نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دی
شماره ۱۹۸۰ - ای معدن ناز، ناز تا کی؟
شماره ۱۹۸۲ - باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است
شماره ۱۹۸۵ - گر حقیقت نشدت واقعه جانی من
شماره ۱۹۸۶ - ترک من ای من غلام روی تو
شماره ۱۹۸۸ - سوی تو دیدم ریختی خون دلم را بی گنه
شماره ۱۹۸۹ - نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی