شماره ۴۹۰ - خوشا دمی که مرا دیده از غبار برآید
شماره ۴۹۲ - پیمانه، گرد کلفت صد ساله می برد
شماره ۴۹۳ - بانگی به حریفان فرو رفته صبا زد
شماره ۴۹۴ - کدامین آتشین رخسار گرم خودنمایی شد؟
شماره ۴۹۸ - زاهد از حلقهٔ ما چون دگران برخیزد
شماره ۴۹۹ - بهار جلوه چون ره برگلستان تو اندازد
شماره ۵۰۰ - شراب اشک تلخم، چاشنی از نقل تر گیرد
شماره ۵۰۱ - معشوق اگر میل وفا داشته باشد
شماره ۵۰۲ - سحاب خامه من جز در خوشاب ندارد
شماره ۵۰۵ - دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند
شماره ۵۰۹ - رهرو وادی عشق، آبله پا می باید
شماره ۵۱۱ - مردان نظر از نرگس فتّان تو یابند
شماره ۵۱۳ - خمارین نرگسش، می در رگ خمّار نگذارد
شماره ۵۱۴ - سبک از جا رود، هر کس که با ما یار می گردد
شماره ۵۱۵ - خوش آنکه یار، کله گوشهٔ وفا شکند
شماره ۵۱۸ - ازین دهشت که هجرانی مبادا در کمین باشد
شماره ۵۱۹ - تبسم شرمگین ز آن غنچهٔ خودکام می بارد
شماره ۵۲۰ - فسانهٔ شب غم را چراغ می فهمد
شماره ۵۲۱ - خورشید بندهٔ توست، اقرار می نماید
شماره ۵۲۴ - سپهر سفله پرور در شکستم راحتی یابد