شماره ۴۵۴ - خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبود
شماره ۴۵۵ - یاد روزی که تو را میل به اغیار نبود
شماره ۴۵۶ - بزمی که مست ناز مرا جلوه گاه بود
شماره ۴۵۸ - دور عذار تو، خط وجود ندارد
شماره ۴۵۹ - خیالش گر چنین در خاطرم جاگیر می گردد
شماره ۴۶۶ - تا سرو را هوای قدت سرفراز کرد
شماره ۴۶۸ - عشق تو که صد برهمن از کیش برآورد
شماره ۴۷۱ - ز فیض روی تو خط کامیاب می باشد
شماره ۴۷۴ - گر دل سر شکایت دیرینه واکند
شماره ۴۷۵ - بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید
شماره ۴۷۶ - تابی به سر زلف زد و طرّه به خم داد
شماره ۴۷۷ - خوشا روزی که تیرت، پی به جان مستمند آرد
شماره ۴۷۸ - بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
شماره ۴۷۹ - اگر دست مرا ساقی به یک رطل گران گیرد
شماره ۴۸۰ - پیکان تو مشکل که به دل یار توان کرد
شماره ۴۸۲ - کی صرفه ز ما خصم سبک سر به دغا برد؟
شماره ۴۸۶ - باد صبا فسانهٔ زلف تو ساز کرد
شماره ۴۸۷ - آب و رنگی به چمن فیض گلستان تو داد
شماره ۴۸۸ - سبزه دور از تو، مغیلان به نظر می آید
شماره ۴۸۹ - خرامد یار من مستانه هر راهی دچار آید