شماره ۴۱۷ - میگساران چو هوای گل و شمشاد کنید
شماره ۴۱۹ - لب لعلت به پیامی دل ما شاد نکرد
شماره ۴۲۰ - شیرین لبان چو بزم می لاله گون کنند
شماره ۴۲۲ - کاش خضری به من بادیه پیما برسد
شماره ۴۲۳ - نبود عجب که دیده به دیدار می رسد
شماره ۴۲۵ - خفته بودم به سرم دولت بیدار رسید
شماره ۴۲۶ - کار رسوایی ما حیف به پایان نرسید
شماره ۴۲۷ - بود آیا که ره مهر و وفا بگشایند؟
شماره ۴۲۹ - عذر این بنده پذیرای دل و هوشش باد
شماره ۴۳۱ - شور سودای تو در کودکی، استادم بود
شماره ۴۳۲ - من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد
شماره ۴۳۴ - نگه، رنگین تر از گل می کند رویی که او دارد
شماره ۴۳۶ - دل در شکن زلفت، صبح طربی دارد
شماره ۴۴۱ - از عشق، تن سوخته جانان گله دارد
شماره ۴۴۳ - غم توگونه ی گلنار را کهربا سازد
شماره ۴۴۵ - عذار ساده اش خط غباری در نظر دارد
شماره ۴۴۶ - دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذارد
شماره ۴۵۰ - ساقی به حریفان خط جامی نفرستاد
شماره ۴۵۱ - دیشب که چشم مست تو خاطر نواز بود
شماره ۴۵۲ - زلف بی باک تو تا سلسله جنبانم بود