عرفان

وحشی بافقی غزلیات غزل ۲۰ - ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را وحشی بافقی غزلیات غزل ۲۱ - کس نزد هرگز در غمخانهٔ اهل وفا وحشی بافقی غزلیات غزل ۲۷ - پاک ساز از غیر دل ، وز خود تهی شو چون حباب وحشی بافقی غزلیات غزل ۳۵ - یاد او کردم ز جان صد آه درد آلود خاست وحشی بافقی غزلیات غزل ۴۰ - خوش است بزم ولی پر ز خائن راز است وحشی بافقی غزلیات غزل ۴۶ - ابر است و اعتدال هوای خزانی است وحشی بافقی غزلیات غزل ۵۴ - ابروی تو جنبید و خدنگی ز کمان جست وحشی بافقی غزلیات غزل ۵۵ - بگذران دانسته از ما گر ادایی سرزدست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۰ - ناتوان موری به پابوس سلیمان آمدست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۲ - آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۳ - خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۵ - ای مدعی از طعن تو ما را چه ملالست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۷ - یارب مه مسافر من همزبان کیست؟ وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۱ - مریض عشق اگر صد بود علاج یکیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۸ - خنده‌ات برما و بر داغ دل درمانده چیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۸۶ - یک التفات ز فرماندهان نازم نیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۸۷ - چه لطفها که در این شیوه نهانی نیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۸۸ - طایر بستان پرستم لیکنم پر باز نیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۹۳ - بر دری ز آمد شد بسیار آزاریم هست وحشی بافقی غزلیات غزل ۹۶ - شکفتگیش چو هر روز نیست حالی هست