عرفان

وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۰۳ - به طوف کعبه من خاکسار خواهم رفت وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۱۴ - باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببرد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۱۷ - خواهم آن عشق که هستی ز سرما ببرد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۲۱ - چشم او قصد عقل و دین دارد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۳۲ - ملول از زهد خویشم ساکن میخانه خواهم شد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۳۴ - خوش آن کو غنچه سان با گلعذاری همنشین باشد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۴۱ - مرغ ما دوش سرایندهٔ بستانی بود وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۵۴ - نیازی کز هوس خیزد کدامش آبرو باشد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۵۶ - بتان که اهل تعلق به قید شان بندند وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۵۹ - نزدیک ما سگان درت جا نمی‌کنند وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۶۰ - گر دیده به دریوزهٔ دیدار نیاید وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۶۲ - شهر، بیم است کزین حسن پرآشوب شود وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۶۳ - شکل مستانه و انکار شرابش نگرید وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۷۰ - ملک دل را سپه ناز به یغما آمد وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۷۱ - اغیار را آسان کشد عاشق چو ترک جان کند وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۸۸ - هرکه یار ماست میل کشتن ما می‌کند وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۹۷ - که جان برد اگر آن مست سرگران بدرآید وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۹۹ - ز کار بستهٔ ما عقدهٔ حرمان که بگشاید وحشی بافقی غزلیات غزل ۲۰۱ - مگر من بلبلم کز گفتگوی گل زبان بندد وحشی بافقی غزلیات غزل ۲۰۵ - خونخواره راهی می‌روم تا خود به پایان کی رسد