عرفان

میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۳ - شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۴ - پسته گر چون لعل جانبخش تو خندانی کند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۵ - گفتمش هندوی زلفت، گفت طراری کند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۶ - من در این صحرا نهادم پا که نخجیرم کنند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۷ - چه بازی دوش در میخانه کردند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۸ - دمبدم عمر میرود بر باد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۹ - دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۱ - هر کسی در جهان غمی دارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۲ - ابر اندک ترشحی دارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۳ - گاهی سخن از عشق بگوئید بگوئید میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۴ - تا چند از این خاک بمیرید و بزائید میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۵ - شیخنا خیزو برون آی ز خود گامی چند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۶ - ساقی سخن ز مشعله طور می کند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۷ - خوشا دردی که درمانی ندارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۹ - مهرش از دل مگو بدر نرود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۰ - قاصد آمد سحرگه از بغداد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۱ - می زدن در بزم نادانان ز نادانی بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۳ - معاشران قدح نوش اگر صواب کنند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۴ - نیست جز عشق را رکوع و سجود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۵ - ایخوش آنروزیکه شمعی بود و پروانه نبود