عرفان

مولوی غزلیات غزل ۱۴۲۷ - من از اقلیم بالایم، سر عالم‌ نمی‌دارم مولوی غزلیات غزل ۱۴۲۸ - همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم مولوی غزلیات غزل ۱۴۲۹ - نه آن‌ بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۰ - نهادم پای در عشقی، که بر عشاق سر باشم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۳ - من آنم کز خیالاتش، تراشنده‌ی وثن باشم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۴ - چو آمد روی مه رویم، که باشم من که من باشم؟ مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۵ - به گرد دل‌ همی‌گردی، چه خواهی کرد؟ می‌دانم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۶ - تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی؟‌ نمی‌دانم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۷ - چو رعد و برق می‌خندد، ثنا و حمد می‌خوانم مولوی غزلیات غزل ۱۴۳۹ - من این ایوان نه تو را‌ نمی‌دانم،‌ نمی‌دانم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۱ - بنه ای سبز خنگ من، فراز آسمان‌ها سم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۲ - زهی سرگشته در عالم، سر و سامان که من دارم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۵ - من دلق گرو کردم، عریان خراباتم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۶ - گر‌ بی‌دل و‌ بی‌دستم، وز عشق تو پابستم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۷ - رفتم به طبیب جان، گفتم که ببین دستم مولوی غزلیات غزل ۱۴۴۸ - در مجلس آن رستم، درعربده بنشستم مولوی غزلیات غزل ۱۴۵۱ - گر تو بنمی خسپی، بنشین تو که من خفتم مولوی غزلیات غزل ۱۴۵۷ - من خفته وشم اما، بس آگه و بیدارم مولوی غزلیات غزل ۱۴۵۸ - یک لحظه و یک ساعت، دست از تو‌ نمی‌دارم مولوی غزلیات غزل ۱۴۵۹ - تا عاشق آن یارم،‌ بی‌کارم و بر کارم