غزل ۱۸۳ - فرو رفتم به دریایی که نه پای و نه سر دارد
غزل ۱۹۰ - بار دگر پیر ما رخت به خمار برد
غزل ۱۹۹ - چون شراب عشق در دل کار کرد
غزل ۲۰۱ - تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد
غزل ۲۱۶ - چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد
غزل ۲۱۹ - زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
غزل ۲۴۴ - شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد
غزل ۲۴۸ - یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد
غزل ۲۵۴ - چون عشق تو داعی عدم شد
غزل ۲۵۵ - گر در صف دین داران دین دار نخواهم شد
غزل ۲۶۰ - تا نور او دیدم دو کون از چشم من افتاده شد
غزل ۲۶۱ - پیر ما از صومعه بگریخت در میخانه شد
غزل ۲۶۶ - عشقت ایمان و جان به ما بخشد
غزل ۲۷۹ - عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد
غزل ۲۹۶ - گرد ره تو کعبه و خمار نماند
غزل ۲۹۷ - آن را که غمت به خویش خواند
غزل ۳۰۰ - عاشقانی کز نسیم دوست جان میپرورند
غزل ۳۰۱ - از می عشق نیستی هر که خروش میزند
غزل ۳۰۳ - هر که درین دایره دوران کند
غزل ۳۱۸ - قومی که در فنا به دل یکدگر زیند