عشق

سعدی غزلیات غزل ۳۱۹ - هر که بی دوست می‌برد خوابش سعدی غزلیات غزل ۳۲۰ - یاری به دست کن که به امید راحتش سعدی غزلیات غزل ۳۲۱ - آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش سعدی غزلیات غزل ۳۲۲ - خجل است سرو بستان بر قامت بلندش سعدی غزلیات غزل ۳۲۳ - هر که نازک بود تن یارش سعدی غزلیات غزل ۳۲۴ - هر که نامهربان بود یارش سعدی غزلیات غزل ۳۲۵ - کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش سعدی غزلیات غزل ۳۲۶ - دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش سعدی غزلیات غزل ۳۲۷ - چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش سعدی غزلیات غزل ۳۲۸ - رها نمی‌کند ایام در کنار منش سعدی غزلیات غزل ۳۲۹ - خوش است درد که باشد امید درمانش سعدی غزلیات غزل ۳۳۰ - زینهار از دهان خندانش سعدی غزلیات غزل ۳۳۱ - هر که هست التفات بر جانش سعدی غزلیات غزل ۳۳۲ - هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش سعدی غزلیات غزل ۳۳۳ - خطا کردی به قول دشمنان گوش سعدی غزلیات غزل ۳۳۴ - قیامت باشد آن قامت در آغوش سعدی غزلیات غزل ۳۳۵ - یکی را دست حسرت بر بناگوش سعدی غزلیات غزل ۳۳۶ - رفتی و نمی‌شوی فراموش سعدی غزلیات غزل ۳۳۷ - گر یکی از عشق برآرد خروش سعدی غزلیات غزل ۳۳۸ - دلی که دید که غایب شده‌ست از این درویش