غنایی

جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۱۶ - زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۱۷ - نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۷۳ - دایما خون دلم زان زلف و کاکل می چکد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۹۵ - در این زمانه کسی نیست رو به من خندد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۰۱ - سخن سازی چو چشم یار در دنیا نمی باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۱۶ - به بیخودی شد از آن همزبان من تصویر جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۶۱ - ندارد بیش ازین دل طاقت صهبای پر زورش جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۶۲ - نشست و کان کیفیت ازو شد بزم رنگینش جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۷۴ - زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبش جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۸۱ - یار مست است امشب و من کامرانم از لبش جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۰۷ - گل کی نهد از ناز قدم بر سر بلبل جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۱ - تا ز یاد او دل غم پیشه رنگین می کنم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۲ - بود آسودگی در اضطراب از چشم بیتابم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۴۹ - فصل بهار اسیر گل و سرو و سوسنم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۵۶ - بی او ز خون ناب دماغی چو تر کنیم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۷۵ - اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۸۴ - به او نزدیکم و از شرم خود را دور پندارم جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۰۵ - به تماشای تو بشفت بهار نگهم جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۲۶ - مرا بس بود روز دیوان عام جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۶۳ - نیست جای پانهادن بر زمین