شمارهٔ ۱ - بهشت خدا
بخش ۱۰ - چوگودرز وچون رستم پهلوان
غزل ۲ - آنچنان کز رفتن گل، خار می ماند به جا
غزل ۳ - نغمه آرام از من دیوانه می سازد جدا
غزل ۴ - جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا
غزل ۶ - خط نمی سازد مرا زان لعل جان پرور جدا
غزل ۷ - با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا
غزل ۹ - می شوند از سرد مهری دوستان از هم جدا
غزل ۱۰ - گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا
غزل ۱۱ - می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا
غزل ۱۲ - نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را
غزل ۱۳ - چشم روشن می دهد از کف دل بی تاب را
غزل ۲۰ - از جهان تا رشته تابی دسترس باشد تو را
غزل ۳۳ - گر چه محجوب از نظر کرده است بی جایی ترا
غزل ۳۴ - حسن بی پروا به فرمان هوس باشد چرا؟
غزل ۳۵ - جان عرشی، فرش در زندان تن باشد چرا؟
غزل ۳۷ - غیر حق را می دهی ره در حریم دل چرا؟
غزل ۳۹ - در طلب سستی چو ارباب هوس کردن چرا؟
غزل ۴۰ - آه عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟
غزل ۴۱ - نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلطیدن چرا؟