غزل ۸۵ - من گرفتم ساختی پوشیده سال خویش را
غزل ۸۶ - من که خواهم محو از عالم نشان خویش را
غزل ۹۲ - کی نیام پوچ می سازد به تمکین تیغ را؟
غزل ۹۴ - از سیه بختی نگردد دیده گریان برق را
غزل ۱۰۳ - نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را
غزل ۱۰۴ - هر تنک ظرفی ننوشد خون گرم تاک را
غزل ۱۰۵ - از بلندی مانع گردش شود افلاک را
غزل ۱۰۷ - خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را
غزل ۱۱۰ - بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟
غزل ۱۱۱ - دامن دریای خونخوارست بالین سیل را
غزل ۱۱۲ - گل نزد آبی بر آتش بلبل خودکام را
غزل ۱۱۳ - نیست از روی زمین سیری دل خود کام را
غزل ۱۱۵ - کرده ام بر خود گوارا تلخی دشنام را
غزل ۱۱۸ - غوطه در گل داده بود اندیشه دنیا مرا
غزل ۱۲۰ - عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا
غزل ۱۲۲ - گر چه جا در دیده آن نور نظر دارد مرا
غزل ۱۲۷ - تر زبانی معدن زنگار می سازد مرا
غزل ۱۲۸ - تنگ ظرفم، باده کم زور می سازد مرا
غزل ۱۳۴ - سنگ طفلان از جنون رطل گرانی شد مرا
غزل ۱۳۵ - عشق پنهان باعث روشن روانی شد مرا