غزل ۱۱۶۶ - در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است
غزل ۱۱۶۷ - آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است
غزل ۱۱۷۳ - هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است
غزل ۱۱۷۷ - بحث با جاهل نه کارم مردم فرزانه است
غزل ۱۱۷۸ - این که روزی بی تردد می رسد افسانه است
غزل ۱۱۷۹ - بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است
غزل ۱۱۸۱ - هر که غافل را نصیحت میکند دیوانه است
غزل ۱۱۸۴ - دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است
غزل ۱۱۸۵ - بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است
غزل ۱۱۸۶ - بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است
غزل ۱۱۸۹ - با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است
غزل ۱۱۹۱ - لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است
غزل ۱۱۹۲ - زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است
غزل ۱۱۹۳ - شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است
غزل ۱۱۹۴ - روی کار دیگران و پشت کار من یکی است
غزل ۱۱۹۵ - در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است
غزل ۱۱۹۶ - عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است
غزل ۱۱۹۷ - دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است
غزل ۱۱۹۸ - راحت کونین در زیر سر بیگانگی است
غزل ۱۲۰۰ - هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است