غزل ۱۱۰۶ - تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است
غزل ۱۱۰۷ - هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است
غزل ۱۱۰۹ - از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است
غزل ۱۱۱۰ - هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است
غزل ۱۱۱۲ - دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟
غزل ۱۱۱۳ - چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟
غزل ۱۱۱۵ - چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است
غزل ۱۱۱۸ - بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است
غزل ۱۱۱۹ - لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است
غزل ۱۱۲۵ - تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است
غزل ۱۱۳۴ - نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است
غزل ۱۱۳۵ - آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است
غزل ۱۱۴۲ - خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است
غزل ۱۱۴۴ - کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون
غزل ۱۱۵۴ - مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است
غزل ۱۱۵۶ - خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است
غزل ۱۱۵۹ - هر غباری گرده چابک سواری بوده است
غزل ۱۱۶۰ - اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است
غزل ۱۱۶۱ - آسمان از شور دلهای کباب آسوده است
غزل ۱۱۶۲ - از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است