غزل ۵۴۲۷ - سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم
غزل ۵۴۳۱ - معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم
غزل ۵۴۳۵ - ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم
غزل ۵۴۳۷ - ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم
غزل ۵۴۳۹ - ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم
غزل ۵۴۴۰ - ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم
غزل ۵۴۴۱ - ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم
غزل ۵۴۴۳ - ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم
غزل ۵۴۴۵ - ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم
غزل ۵۴۴۶ - عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده ایم
غزل ۵۴۴۷ - ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده ایم
غزل ۵۴۴۹ - چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم
غزل ۵۴۵۰ - چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم
غزل ۵۴۵۱ - ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم
غزل ۵۴۵۵ - گر چه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم
غزل ۵۴۵۶ - عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده ایم
غزل ۵۴۵۷ - روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده ایم
غزل ۵۴۶۰ - ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم
غزل ۵۴۶۲ - در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم
غزل ۵۴۶۳ - ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم