غزل ۵۴۶۴ - ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم
غزل ۵۴۷۳ - مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم
غزل ۵۴۷۴ - عشق کو همچو گل با خون خود بازی کنیم
غزل ۵۴۷۵ - ما کجا دست آشنا با مهره گل می کنیم
غزل ۵۴۷۷ - دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم
غزل ۵۴۸۰ - گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم
غزل ۵۴۸۵ - در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم
غزل ۵۴۸۷ - نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم
غزل ۵۴۸۹ - به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم
غزل ۵۴۹۱ - گر چه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم
غزل ۵۴۹۴ - غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم
غزل ۵۴۹۶ - زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم
غزل ۵۴۹۸ - نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم
غزل ۵۵۰۲ - سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم
غزل ۵۵۰۸ - ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردم
غزل ۵۵۱۳ - به پیغام زبانی از دهان یار خرسندم
غزل ۵۵۱۵ - زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقم
غزل ۵۵۱۶ - ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدم
غزل ۵۵۱۷ - ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدم
غزل ۵۵۱۸ - بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدم