غزل ۱۳۷ - صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست
غزل ۲ - شوری نهچنان گرفت ما را
غزل ۱۰ - کسی که در رهش از پا و سر خبردار است
در بند تقدیر
رباعی ۹ - آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت
رباعی ۴۷ - حسن عملم ز برگ کاهی پی شد
رباعی ۵۲ - ما را سر و برگ خویش و بیگانه نماند
۱۶
غزل ۱۷۱ - مرا دردی است که از داروی راحت بیش می گردد
غزل ۱۹۶ - گره در کام دل از بخت زبون نگشاید
غزل ۲۳۹ - آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد
غزل ۲۷۴ - گر خدا یار دلنواز نداد
غزل ۲۸۰ - تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود
غزل ۳۱۱ - آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند
غزل ۳۱۴ - به جهان چه کار سازم، که به ساختن نیرزد
غزل ۳۳۰ - به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند
غزل ۳۳۷ - گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد
غزل ۳۴۹ - شبی که در قدم وصل یار می گذرد
غزل ۳۵۹ - آن که در راه طلب ماند و پایی نکشد
غزل ۱۳۹۳ - گر خاک نشینان علم افراخته باشند