شماره ۷۲۰ - بهار شد که کند شیخ جلوه گاه غلط
شماره ۷۵۶ - طراوت دارد از بس نوبهار حسن سرشارش
شماره ۵۱۰ - آن تقوی ام که از همه کس احتراز بود
شماره ۱۲۷۳ - روی نیاز بر ره آنسرو ناز به
شماره ۲۱۸ - دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش
شماره ۲۵۹ - در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم
شماره ۳۱۲ - خشنود شوی چون دل خشنود نیابی
شماره ۱۵۹ - در خراباتی که راه هستی و پندار نیست
شماره ۱۶۱ - گر برد از هوش زان چشم سیه تقصیر نیست
شماره ۵۵ - «ستة ایام » گفت و «سبع سماوات »
شماره ۱۰۹ - تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامست
شماره ۳۱۱ - دل آینه صورت و معنیست عجب بود
شماره ۴۰۲ - بنده از دوست سئوالی بصفا کردم دوش
بخش ۶۷ - حکایت آن شکم پرست پرخور که از قرآن کلوا و اشربوا را آموخته بود
علاج عجب به حسب و نسب
صفت دوازدهم - افساد میان مردم و عقوبت آن
صفت پانزدهم - تمسخر و استهزاء کردن
غرور و اعظان
اهل تصوف، و درویشان
اغنیا و مالداران