جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۶۵۶ - هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود
هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۶۰ - میان ابرو و چشم توگیر و داری بود
میان ابرو و چشم توگیر و داری بود ادیب الممالک : مقطعات
شمارهٔ ۱۲۸ - ماده تاریخ
چو توفیق و تایید حی قدیم سرایندهٔ فرامرزنامه : فرامرزنامه
بخش ۶۸ - سخن گفتن دستور کید، فرامرز را
بشد پیر دستور و بوسید تخت جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۶۲۸ - سایه سرو بلندش گر به ما می افکند
سایه سرو بلندش گر به ما می افکند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۴۹۵ - هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد
هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۵۶ - تشریف کرامت اگر از لطف الهی است
تشریف کرامت اگر از لطف الهی است مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۶۱ - روی تو جان جان است از جان نهان مدارش
روی تو جان جان است از جان نهان مدارش ترانه های کودکانه : بخش اول
پروانه
توی هوا یه پروانه پرمیزنه پر پر پر بابافغانی : مفردات
شماره ۲۶ - زده ام ز عشق شمعی بخود آتشی بخامی
زده ام ز عشق شمعی بخود آتشی بخامی جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۴۷۰ - گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید
گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۶ - جان بهر تو در بلاست ما را
جان بهر تو در بلاست ما را اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شماره ۵۲ - یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن
یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۴ - صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا
صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
مرثیه ای برای گلگونه های کوچک ...
۱ صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۱ - دیوان اطعمه صوفی محمد
حمد بی حد و ثنای بی عدد مر حضرت پروردگاری را که از یک قبضه خاک نمناک صد هزاران هزار طوطی لسان در نطق و بیان به فصاحت در آورده به خوان«فتبارک الله احسن الخالقین رب العالمین.»، مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۸۹ - وقتی که چمن به کام بلبل گردد
وقتی که چمن به کام بلبل گردد ملکالشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۸ - خطاب به حزب دموکرات و حکومت
ای سادهدلان زر گرگ حیلتباز اسدی توسی : گرشاسپنامه
شگفتی جزیرۀ رونده
کُـــهـــی بــُد هــمــان جــا بــه دریــا کــنــار عطار نیشابوری : باب پانجدهم: در نیازمندی به ملاقات همدمی محرم
شماره ۲۰ - با قوّت پیل، مور میباید بود
با قوّت پیل، مور میباید بود
شماره ۶۵۶ - هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود
هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۶۰ - میان ابرو و چشم توگیر و داری بود
میان ابرو و چشم توگیر و داری بود ادیب الممالک : مقطعات
شمارهٔ ۱۲۸ - ماده تاریخ
چو توفیق و تایید حی قدیم سرایندهٔ فرامرزنامه : فرامرزنامه
بخش ۶۸ - سخن گفتن دستور کید، فرامرز را
بشد پیر دستور و بوسید تخت جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۶۲۸ - سایه سرو بلندش گر به ما می افکند
سایه سرو بلندش گر به ما می افکند اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۴۹۵ - هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد
هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۵۶ - تشریف کرامت اگر از لطف الهی است
تشریف کرامت اگر از لطف الهی است مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۶۱ - روی تو جان جان است از جان نهان مدارش
روی تو جان جان است از جان نهان مدارش ترانه های کودکانه : بخش اول
پروانه
توی هوا یه پروانه پرمیزنه پر پر پر بابافغانی : مفردات
شماره ۲۶ - زده ام ز عشق شمعی بخود آتشی بخامی
زده ام ز عشق شمعی بخود آتشی بخامی جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۴۷۰ - گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید
گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۶ - جان بهر تو در بلاست ما را
جان بهر تو در بلاست ما را اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شماره ۵۲ - یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن
یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۴ - صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا
صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
مرثیه ای برای گلگونه های کوچک ...
۱ صوفی محمد هروی : دیوان اطعمه
بخش ۱ - دیوان اطعمه صوفی محمد
حمد بی حد و ثنای بی عدد مر حضرت پروردگاری را که از یک قبضه خاک نمناک صد هزاران هزار طوطی لسان در نطق و بیان به فصاحت در آورده به خوان«فتبارک الله احسن الخالقین رب العالمین.»، مجد همگر : رباعیات
شماره ۲۸۹ - وقتی که چمن به کام بلبل گردد
وقتی که چمن به کام بلبل گردد ملکالشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۸ - خطاب به حزب دموکرات و حکومت
ای سادهدلان زر گرگ حیلتباز اسدی توسی : گرشاسپنامه
شگفتی جزیرۀ رونده
کُـــهـــی بــُد هــمــان جــا بــه دریــا کــنــار عطار نیشابوری : باب پانجدهم: در نیازمندی به ملاقات همدمی محرم
شماره ۲۰ - با قوّت پیل، مور میباید بود
با قوّت پیل، مور میباید بود
