جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۹
گر ز حال زار مسکینان بپرسی دور نیست مولوی : دفتر دوم
بخش ۱۰۶ - اشکال آوردن برین قصه
ابلهان گویند کین افسانه را اوحدالدین کرمانی : الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
شمارهٔ ۹۹
چون تو به ادب شوی سوی حق نگران قصاب کاشانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳۷
زآتش عشق تو در هرجا که مأوا میکنم بلند اقبال : بخش دوم - داستان گل و بلبل
بخش ۳۵ - هلاک شدن بلبل از رفتن گل
چوگل رفت از صحن گلشن برون صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۵۵
مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را کلیم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۲۲ - و نیز
بیقرینه تفنگ شاه جهان اقبال لاهوری : زبور عجم
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۲
نادیده ترا چو راه را کردم باز ادیب الممالک : ترکیبات
شمارهٔ ۲ - حشرات الارض بهارستان
هنگام بهار آمدن هان ای حشرات الارض اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۳۵
مرا مجال نباشد که: یار او باشم سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۰
امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۵۷۰
پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگو سعیدا : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۳
تا مشعل دید عیب خامش کردیم نهج البلاغه : خطبه ها
خطبه شقشقيه
<strong> و من خطبة له عليهالسلام و هي المعروفة بالشقشقية </strong> <strong> و تشتمل على الشكوى من أمر الخلافة ثم ترجيح صبره عنها ثم مبايعة الناس له </strong> أَمَا وَ اَللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلاَنٌ وَ إِنَّهُ لَيَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ اَلْقُطْبِ مِنَ اَلرَّحَى آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۸۷۹
دلا با خوبرویان عهد بستن سهراب سپهری : مرگ رنگ
دیوار
زخم شب می شد کبود. رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۴ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» خواهى این آیت تفسیر آیت پیشین نه و آیت دوم: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» سخن مستأنف بود، و اگر خواهى سخن بر «اناب» منقطع کن، آن گه از «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ» سخن پیوسته گیر تا به «حُسْنُ مَآبٍ». «تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» اینجا دو قول گفتهاند: یکى آنست که ذکر بمعنى وعد است، مصدر اضافت بفاعل کرده یعنى تصدّق قلوبهم مواعید اللَّه عزّ و جلّ و تسکن الیها و تأنس بها میگوید وعدههایى که اللَّه تعالى داد مؤمنانرا در غیب از نعیم بهشت و دیدار و رضاء باقى، دلهاى ایشان بى گمان مىپذیرد و استوار مىدارد و مىآرامد و بآن شاد مىشود. عطار نیشابوری : بخش هفدهم
جواب پدر
پدر گفتش عزیزا چند گوئی فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹
ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست
شمارهٔ ۲۸۹
گر ز حال زار مسکینان بپرسی دور نیست مولوی : دفتر دوم
بخش ۱۰۶ - اشکال آوردن برین قصه
ابلهان گویند کین افسانه را اوحدالدین کرمانی : الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
شمارهٔ ۹۹
چون تو به ادب شوی سوی حق نگران قصاب کاشانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳۷
زآتش عشق تو در هرجا که مأوا میکنم بلند اقبال : بخش دوم - داستان گل و بلبل
بخش ۳۵ - هلاک شدن بلبل از رفتن گل
چوگل رفت از صحن گلشن برون صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۵۵
مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را کلیم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۲۲ - و نیز
بیقرینه تفنگ شاه جهان اقبال لاهوری : زبور عجم
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۲
نادیده ترا چو راه را کردم باز ادیب الممالک : ترکیبات
شمارهٔ ۲ - حشرات الارض بهارستان
هنگام بهار آمدن هان ای حشرات الارض اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۳۵
مرا مجال نباشد که: یار او باشم سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۰
امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۵۷۰
پیش ما قصه جام و جم و جمشید مگو سعیدا : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۳
تا مشعل دید عیب خامش کردیم نهج البلاغه : خطبه ها
خطبه شقشقيه
<strong> و من خطبة له عليهالسلام و هي المعروفة بالشقشقية </strong> <strong> و تشتمل على الشكوى من أمر الخلافة ثم ترجيح صبره عنها ثم مبايعة الناس له </strong> أَمَا وَ اَللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلاَنٌ وَ إِنَّهُ لَيَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ اَلْقُطْبِ مِنَ اَلرَّحَى آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۸۷۹
دلا با خوبرویان عهد بستن سهراب سپهری : مرگ رنگ
دیوار
زخم شب می شد کبود. رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۴ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» خواهى این آیت تفسیر آیت پیشین نه و آیت دوم: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» سخن مستأنف بود، و اگر خواهى سخن بر «اناب» منقطع کن، آن گه از «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ» سخن پیوسته گیر تا به «حُسْنُ مَآبٍ». «تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» اینجا دو قول گفتهاند: یکى آنست که ذکر بمعنى وعد است، مصدر اضافت بفاعل کرده یعنى تصدّق قلوبهم مواعید اللَّه عزّ و جلّ و تسکن الیها و تأنس بها میگوید وعدههایى که اللَّه تعالى داد مؤمنانرا در غیب از نعیم بهشت و دیدار و رضاء باقى، دلهاى ایشان بى گمان مىپذیرد و استوار مىدارد و مىآرامد و بآن شاد مىشود. عطار نیشابوری : بخش هفدهم
جواب پدر
پدر گفتش عزیزا چند گوئی فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹
ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست
