طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۵۳۳ - جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم خواجه عبدالله انصاری : مناجات نامه
مناجات ۲۱۶ - الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زی
الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زیانم، چون منی چون بود چنانم، و از نگریستن در تاریکی بفغانم که بر هیچ چیز هست ما ندانند چشم بر روزی دارم که تو بمانی و من نمانم پس چون من کیست که آنروز به بینم پس ور به بینم فدایی آنم. رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۴۱ - به تو بازگردد غم عاشقی
به تو بازگردد غم عاشقی جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۳۳ - نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه
نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۳۱ - چشم مستت ز عادت خماری
چشم مستت ز عادت خماری وحدت کرمانشاهی : غزلیات
غزل ۵۴ - یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری
یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۳ - نیل دمنده تویی به گاه عطیت
نیل دمنده تویی به گاه عطیت ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۹ - گل دید صفای آنرخ نیکو را
گل دید صفای آنرخ نیکو را مفاتیح الجنان : مفاتیح الجنان
مقدمه مؤلف
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فروغ فرخزاد : اسیر
یک شب
یک شب ز ماورای سیاهی ها صغیر اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۶۲ - در مدح شاه انس و جان مولی الموالی امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
مظهر کبریا علی است علی مولوی : غزلیات
غزل ۲۸۶۹ - هست اندر غم تو، دلشده دانشمندی
هست اَنْدَر غَمِ تو، دِلْشُده دانشمندی خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
در سبزهای سبز ...
در زیر پلکِ خیس ِ جنگل ، مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۷۹ - هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی
هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۴۹ - گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد
گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد انوری : رباعیات
رباعی ۵ - ای هجر مگر نهایتی نیست ترا
ای هجر مگر نهایتی نیست ترا حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۴۰۵ - نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد
نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۵ - همی بایدت رفت و راه دورست
همی بایدت رفت و راه دورست سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۱۸ - که با آن شاه خوبان شمه ای از حال من گوید
که با آن شاه خوبان شمه ای از حال من گوید عطار نیشابوری : بخش بیست و هفتم
الحكایة و التمثیل
بیدلی از خویش دست افشانده بود
شماره ۵۳۳ - جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم
جور کنی، وفا کنم، زخم زنی، دعا کنم خواجه عبدالله انصاری : مناجات نامه
مناجات ۲۱۶ - الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زی
الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زیانم، چون منی چون بود چنانم، و از نگریستن در تاریکی بفغانم که بر هیچ چیز هست ما ندانند چشم بر روزی دارم که تو بمانی و من نمانم پس چون من کیست که آنروز به بینم پس ور به بینم فدایی آنم. رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۴۱ - به تو بازگردد غم عاشقی
به تو بازگردد غم عاشقی جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۳۳ - نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه
نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۳۱ - چشم مستت ز عادت خماری
چشم مستت ز عادت خماری وحدت کرمانشاهی : غزلیات
غزل ۵۴ - یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری
یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶۳ - نیل دمنده تویی به گاه عطیت
نیل دمنده تویی به گاه عطیت ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۹ - گل دید صفای آنرخ نیکو را
گل دید صفای آنرخ نیکو را مفاتیح الجنان : مفاتیح الجنان
مقدمه مؤلف
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فروغ فرخزاد : اسیر
یک شب
یک شب ز ماورای سیاهی ها صغیر اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۶۲ - در مدح شاه انس و جان مولی الموالی امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
مظهر کبریا علی است علی مولوی : غزلیات
غزل ۲۸۶۹ - هست اندر غم تو، دلشده دانشمندی
هست اَنْدَر غَمِ تو، دِلْشُده دانشمندی خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
در سبزهای سبز ...
در زیر پلکِ خیس ِ جنگل ، مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۷۹ - هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی
هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۴۹ - گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد
گل از رخ گلرنگ تو تشویر خورد انوری : رباعیات
رباعی ۵ - ای هجر مگر نهایتی نیست ترا
ای هجر مگر نهایتی نیست ترا حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۴۰۵ - نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد
نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۵ - همی بایدت رفت و راه دورست
همی بایدت رفت و راه دورست سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۱۸ - که با آن شاه خوبان شمه ای از حال من گوید
که با آن شاه خوبان شمه ای از حال من گوید عطار نیشابوری : بخش بیست و هفتم
الحكایة و التمثیل
بیدلی از خویش دست افشانده بود