جستجو در گوهرین

دوش آمد پیلِ ما را باز هِنْدستان به یاد
پَردهٔ شب می‌دَرید او از جُنون تا بامْداد
دوشْ ساغَرهایِ ساقی جُمله مالامال بود
ای که تا روزِ قیامَت عُمرِ ما چون دوش باد
باده‌ها در جوش ازو و عقل‌ها بیهوش ازو
جُزو و کُلّ و خار و گُل از رویِ خوبَشْ باد شاد
بانگِ نوشانوشِ مَستان تا فَلَک بَررفته بود
بر کَفِ ما باده بود و در سَرِ ما بود باد
در فَلَک افتاده زیشانْ صد هزاران غُلْغُله
در سُجود افتاده آن جا صد هزاران کیْقُباد
روزِ پیروزیّ و دولَت در شبِ ما دَرْج بود
شب زِ اخْوانِ صَفا ناگَهْ چُنین روزی بِزاد
موج زد دریا نشانی یافت زین شبْ آسْمان
آن نشان را از تَفاخُر بر سَر و رو می‌نَهاد
هر چه ناسوتی زِ ظُلْمَت راه‌ها را بسته بود
نورِ لاهوتی زِ رَحْمَت بَسته‌ها را می‌گُشاد
کِی بِمانَد زان هوا اَشکالِ حسّی بَرقَرار؟
چون بِمانَد بَرقَرار آن کَس که یابد این مُراد؟
عُمر را از سَر بگیرید ای مُسلمانان که یار
نیسْتان را هست کرد و عاشقان را دادْ داد
یارْ ما افتادگان را زین سِپَس مَعْذور داشت
زان که هر جا کوست ساقی کَس نَمانَد بر سَداد
جوشِ دریایِ عِنایَت ای مسلمانان شِکَست
طُمْطُراقِ اِجْتَهاد و بارنامه‌یْ اِعْتقاد
آن عِنایَت شَهْ صَلاحِ الدّین بُوَد کو یوسُفی‌ست
هم عزیزِ مصر باید مُشتَریش اَنْدَر مَزاد

گَر یکی شاخی شِکَستم من زِ گُلْزاری چه شُد؟
وَرْ زِ سَرمَستی کَشیدم زُلْفِ دِلْداری چه شُد؟
گَر بِزَد ناداشت زَخمی از سَرِ مَستی چه باک؟
وَرْ زِ طَرّاری رُبودم رَخْتِ طَرّاری چه شُد؟
وَرْ یکی زَنْبیل کَم شُد از همه بَغداد چیست؟
وَرْ یکی دانه بُرون آمد زِ اَنْباری چه شُد؟
ای فَلَک تا چند ازین دَستان و مَکّاریِّ تو؟
گَر یکی دَم خوش نِشینَد یار با یاری چه شُد؟
گویی­اَم از سِرِّ او ناگُفتنی‌ها گفته‌یی
چند گویی چند گویی گفته‌ام آری چه شُد؟
گَر میانِ عاشق و معشوق کاری رفت رفت
تو نه معشوقی نه عاشق مَر تو را باری چه شُد؟
از لَبِ لَعْلَش چه کَم شُد گَر لَبَش لُطْفی نِمود؟
وَرْ زِ عیسی عافیت یابید بیماری چه شُد؟
گَر بَرات است امشب و هر کَس بَراتی یافتند
بی خَطی گَر پیشَم آید ماه رُخساری چه شُد؟
شَمسِ تبریزی اگر من از جُنونِ عشقِ تو
بَرشِکَسْتَم عاشقان را کار و بازاری چه شُد؟

نامِ آن کَس بَر که مُرده از جَمالَش زنده شُد
گریه‌هایِ جُمله عالَمْ در وِصالَش خنده شُد
یادِ آن کَس کُن که چون خوبیِّ او رویی نِمود
حُسن‌هایِ جُمله عالَمْ حُسنِ او را بَنده شُد
جُمله آبِ زندگانی زیرِ تَختَش می‌رَوَد
هر کِه خورْد از آبِ جویَش تا اَبَد پاینده شُد
یک شبی خورشید پایه‌یْ تَختِ او را بوسه داد
لاجَرَم بر چَرخِ گَردونْ تا اَبَد تابنده شُد
زندگیِّ عاشقانَشْ جُمله در اَفْکَندگی‌ست
خاکِ طامِعْ بَهرِ این دَرْ زیرِ پا اَفْکَنده شُد
آهوان را بویِ مُشک از طُرّه‌اش بر ناف زَد
تا مَشامِ شیرِ صیدِ مَرجْ‌ها غُرَّنده شُد
بال و پَرِّ وَهْمِ عاشق زاتشِ دل چون بِسوخت
هَمچو خورشید و قَمَر بی‌بال و پَر پَرَّنده شُد
ای خُنُک جانی که لُطْفِ شَمسِ تبریزی بِیافت
بَرگُذشت از نُه فَلَک بر لامَکان باشَنده شُد

قَند بُگْشا ای صَنَم تا عیش را شیرین کُند
هین که آمد دودِ غَم تا خَلْق را غمگین کُند
ای تو رَنگِ عافیت زیرا که ماه از خاصیَت
سنگ­ها را لَعْل سازد میوه را رَنگین کُند
پَرده بَردار ای قَمَر پنهان مَکُن تَنْگِ شِکَر
تا بَرِ سیمینِ تو اَحْوالِ ما زَرّین کُند
عشقِ تو حیران کُند دیدارِ تو خندان کُند
زان که دریا آن کُند زیرا که گوهر این کُند
از میانِ دلْ صَبوحی کافْتابَت تیغ زَد
گَردنِ جان را بِزَن گَر چَرخ را تَمْکین کُند
چَشمِ تو در چَشم­ها ریزَد شرابی کَزْ صفا
زان سویِ هفتاد پَرده دیده را رَهْ بین کُند
گَر شبی خَلْوَت کُنی گویم من اَنْدَر گوشِ تو
لُطف­هایی را که با ما شَهْ صَلاحُ الدّین کُند

مُشک و عَنْبَر گَر زِ مُشکِ زُلْفِ یارم بو کُند
بویِ خود را واهِلَد در حال و زُلْفَش بو کُند
کافِر و مؤمن گَر از خویِ خوشَش واقِف شوند
خویْ از خود وا کُند در حین و خو با او کُند
آفتابی ناگهان از رویِ او تابان شود
پَرده­ها را بَردَرَد وین کار را یک سو کُند
چَنگِ تنها را به دستِ روح‌ها زان دادْ حَق
تا بَیانِ سِرِّ حَقِّ لایَزالی او کُند
تارهایِ خشم و عشق و حِقْد و حاجَت می‌زَنَد
تا زِ هر یک بانگِ دیگر در حوادث رو کُند
شاد با چَنگِ تَنی کَزْ دستِ جانْ حَق بِسْتَدَش
بر کِنارِ خود نهاد و سازِ آن را هو کُند
اوسْتادِ چَنگ­ها آن چَنگ باشد در جهان
وایِ آن چَنگی که با آن چَنگْ حَق پَهْلو کُند
باز هم در چَنگِ حَق تاری­ست بَسْ پنهان و خوش
کو به ناگَهْ وَصفِ آن دو نرگسِ جادو کُند
نَرگسانِ مَستِ شَمسُ الدّینِ تبریزی که هست
چَشمِ آهو تا شکارِ شیرْ آن آهو کُند

پنج دَرْچه فایده چون هَجْر را شش تو کُند
خون بِدان شُد دلْ که طالِبْ خونِ دل را بو کُند
چَنگ را در عشقِ او از بَهرِ آن آموختم
کَس نَدانَد حالَتِ من نالهٔ من او کُند
ای به هر سویی دَویده کارِ تو یک­سو نشُد
آن کِه در شش سو نگُنْجَد کارْ او یک سو کُند
شیرْ آهو می‌دَرانَد شیرِ ما بس نادر است
نَقْشِ آهو را بگیرد دَردَمَد آهو کُند
باطِنَت را لاله سازد ظاهِرَت را اَرْغَوان
یک دَمَت سازد قِزِلْبَک یک دَمَت صارو کُند
موجِ آن دریا مَجو کو را مَدَد از جو بُوَد
آن بِجو کَزْ نورِ جان دو پیه را دو جو کُند
خوشْ قَمَررویی کَزین غَم می‌گُدازد چون هِلال
خوشْ شِکَرخویی که با آن شِکَّرِسْتان خو کُند
آهنی کو موم شُد بَهرِ قَبولِ مُهرِ عشق
خاک را عَنْبَر کُند او سنگ را لولو کُند
دلْ کَباب و خونِ دیده پیش کَش پیشَش بَرَم
گَر تَقاضایِ شراب و یَخْنی و طَزْغو کُند
لَکْلَکْ آنِ حَقْ شِناسَد مُلْک را لَکْ لَک کُند
فاخْته مَحجوب باشد لاجَرَم کوکو کُند
آب و روغن کَم کُن و خامُش چو روغن می‌گُداز
خُرَّم آن کَنْدَر غَمِ آن روی تَنْ چون مو کُند

عشقْ عاشق را زِ غَیرتْ نیک دشمن رو کُند
چون که رَدِّ خَلْق کَردَش عشقْ رو با او کُند
کان که شاید خَلْق را آن کَس نَشایَد عشق را
زان که جانِ رُوسپی باشد که او صد شو کُند
چون نَشایَد دیگران را تا همه رَدَّش کُنند
شاهِ عشقَش بعد از آن با خویش هم زانو کُند
زان که خَلْقَش چون بِرانَد خو زِ خَلْقان واکُند
باطِن و ظاهِر همه با عشقِ خوش خو خو کُند
جانْ قَبولِ خَلْق یابد خاطِرَش آن جا کَشَد
دل به مِهْرِ هر کسی دُزدیده رو هر سو کُند
چون بِبینَد عشق گوید زُلْفِ من سایه فَکَنْد
وانگَهی عاشق دَرین دَمْ مُشک و عَنْبَر بو کُند
مُشک و عَنْبَر را کُنم من خَصْمِ آن مَغز و دِماغ
تا که عاشق از ضرورت تَرکِ این هر دو کُند
گر چه هم بر یادِ ما بو کرد عاشقْ مُشک را
نوطَلَب باشد که هَمچون طِفْلَکان کوکو کُند
چون که از طِفْلی بُرون شُد چَشمِ دانش بَرگُشاد
بر لبِ جو کِی دَوادو بر نشانِ جو کُند؟
عاشقِ نوکار باشی تَلْخ گیر و تَلْخ نوش
تا تو را شیرین زِ شَهْدِ خُسروی دارو کُند
تا بُوَد کَزْ شَمسِ تبریزی بیابی مَستی‌یی
از وَرایِ هر دو عالَم کانْ تو را بی‌تو کُند

آن زمانی را که چَشمْ از چَشمِ او مَخْمور بود
چون رَسیدش چَشمِ بَد کَزْ چَشم­ها مَسْتور بود
شادیِ شب‌هایِ ما کَزْ مُشک و عَنْبَر پَرده داشت
شادیِ آن صُبح­ها کَزْ یارْ پُرکافور بود
از فَرازِ عَرش و کُرسی بانگِ تَحْسین می‌رَسید
تا به پُشتِ گاو و ماهی از رُخَش پُرنور بود
هر طَرَف از حُسنِ از بُد لیلی­یی کاسِد شُده
ذَرّه ذَرّه هَمچو مَجنونْ عاشقِ مَشْهور بود
دل به پیشِ رویِ او چون بایَزید اَنْدَر مَزید
جانْ دَراویزان زِ زُلْفَش شیوهٔ مَنْصور بود
شمعِ عشق اَفْروز را یک بارِ دیگر اَندَر آر
کوریِ آن کَس که او از عِشْرتِ ما دور بود
ساقی­یی با رَطْل آمد مَر مرا از کار بُرد
تا زِ مَستی من ندانستم که رَشکِ حور بود
نَقْشِ شَمسُ الدّینِ تبریزی­ست جانِ جانِ عشق
کین به دَفترهایِ عشقْ اَنْدَر اَزَل مَسْطور بود

رو تُرُش کردی مَگَر دی باده­اَت گیرا نبود؟
ساقی­ اَت بیگانه بود و آن شَهِ زیبا نبود؟
یا به قاصِد رو تُرُش کردی زِ بیمِ چَشمِ بَد
بر کُدامین یوسُف از چَشمِ بَدان غوغا نبود؟
چَشمِ بَد خَسْتَش وَلیکِن عاقِبَتْ مَحْمود بود
چَشمِ بَد با حِفْظِ حَق جُز باطِل و سودا نبود
هین مَتَرس از چَشمِ بَد وان ماه را پنهان مَکُن
آن مَهِ نادر که او در خانهٔ جوزا نبود
در دلِ مَردانِ شیرین جُمله تَلْخی‌هایِ عشق
جُز شراب و جُز کَباب و شِکر و حَلْوا نبود
این شراب و نُقْل و حَلْوا هم خیالِ اَحْوَلی­ست
اَنْدَران دریایِ بی‌پایان به جز دریا نبود
یک زمانْ گرمی به کاری یک زمانْ سَردی در آن
جُز به فَرمانِ حَق این گرما و این سرما نبود
هین خَمُش کُن در خَموشی نَعْره می‌زَن روحْ وار
تو کِه دیدی زین خَموشان کو به جانْ گویا نبود؟

آمدم تا رو نَهَم بر خاکِ پایِ یارِ خود
آمدم تا عُذر خواهم ساعتی از کارِ خود
آمدم کَز سَر بگیرم خِدمَتِ گُلزارِ او
آمدم کاتَش بیارَم دَرزَنَم در خارِ خود
آمدم تا صافْ گردم از غُبارِ هر چه رفت
نیکِ خود را بَد شُمارم از پِیِ دِلْدارِ خود
آمدم با چَشمِ گریان تا بِبینَد چَشمِ من
چَشمه‌هایِ سَلْسَبیل از مِهْرِ آن عَیّارِ خود
خیز ای عشقِ مُجَرَّد مِهْر را از سَر بگیر
مُردم و خالی شُدم زِاقْرار و از اِنْکارِ خود
زان که بی‌صافِ تو نَتْوانْ صاف گشتن در وجود
بی تو نَتْوان رَسْت هرگز از غَم و تیمارِ خود
من خَمُش کردم به ظاهر لیک دانی کَزْ درون
گفتِ خونْ آلود دارم در دلِ خونْ خوارِ خود
دَرنِگَر در حالِ خاموشی به رویَم نیکْ نیک
تا بِبینی بر رُخِ من صد هزار آثارِ خود
این غَزَل کوتاه کردم باقیِ این در دل است
گویم اَرْمَستَم کُنی از نَرگسِ خَمّارِ خود
ای خَموش از گفتِ خویش و ای جُدا از جُفتِ خویش
چون چُنین حیران شُدی از عقلِ زیرکْسارِ خود؟
ای خَمش چونی ازین اندیشه‌هایِ آتشین؟
می­رَسَد اندیشه‌ها با لشکرِ جَرّارِ خود
وَقتِ تنهایی خَمُش باشند و با مَردم به گفت
کَس نگوید رازِ دل را با دَر و دیوارِ خود
تو مَگَر مَردم نمی‌یابی که خامُش کرده­یی؟
هیچ کَس را می‌نَبینی مَحْرَمِ گُفتارِ خود؟
تو مَگَر از عالَمِ پاکی نیامیزی به طَبْع؟
با سگانِ طَبْعْ کالوده­ند از مُردارِ خود

بَرنِشست آن شاهِ عشق و دامِ ظُلْمَت بَردَرید
هَمچو ماهِ هفت و هشت و آفتابِ روزِ عید
اَخْتَران در خِدمَتِ او صد هزار اَنْدَر هزار
هر یکی از نورِ رویِ او مَزید اَنْدَر مَزید
چون در آن دورِ مُبارک بُرج‌ها را می‌گُذشت
سویِ بُرجِ آتشینِ عاشقانِ خود رَسید
در دِلَش یادِ من آمد هر طَرَف کرد اِلْتِفات
مَر مرا در هیچ صَفّی آن زمان آن جا ندید
موجِ دریاهایِ رَحْمَت از دِلَش در جوش شُد
هم نَظَر می‌کرد هر سو هم عِنان را می‌کَشید
گفت نزدیکانِ خود را کان فُلان غایَب چراست؟
آن خرابِ عاشقِ حاضرمِثالِ ناپدید
آن کِه دیده هر شَبَش در سوختن مانندِ شمع
آن کِه هر صُبحی که آمد ناله‌هایِ او شنید
آن کِه آتش‌هایِ عالَم زاتشِ او کاغ کرد
تا فُسون می‌خوانْد عشق و بر دلِ او می‌دَمید
آن یکی خاکی که چون مَهْتاب بر وِیْ تافتیم
هَمچو مَهتاب از ثَری سویِ ثُریّا می‌دَوید
آن کِه چون جِرجیس اَنْدَر اِمْتِحانِ عشقِ ما
گشت او صد بار زنده کُشته شُد صد رَهْ شهید
آن کِه حامِل شُد عَدَم از آفرینش بَختِ نیک
نافِ او بر عشقِ شَمسُ الدّینِ تبریزی بُرید

ای طَرَبناکان زِ مُطربْ اِلْتِماسِ مَیْ کنید
سویِ عِشرت­ها رَوید و مَیلِ بانگِ نَی کنید
شَهْ سَوارِ اسبِ شادی­ها شوید ای مُقْبِلان
اسپِ غَم را در قَدَم‌هایِ طَرَب­ها پَی کنید
زان میِ صافی زِ خُمِّ وَحْدَتش ای باخودان
عقل و هوش و عاقِبَت بینی همه لا شَی کنید
نوبَهاری هست با صد رَنگِ گُلزار و چَمَن
تَرکِ سرد و خُشک و اِدْباریِّ ماهِ دَیْ کنید
کُشتگان خواهید دیدن سَر بُریده جوقْ جوق
اَیُّهاالْعُشّاق مُرتَدّید اگر هَی هَیْ کنید
سویِ چین است آن بُتِ چینی که طالِب گشته اید
این چه عقل است این که هر دَمْ قَصدِ راهِ رَیْ کنید؟
در خَراباتِ بَقا اَنْدَر سَماعِ گوشِ جان
تَرکِ تکرارِ حروفِ اَبْجَد و حُطّی کنید
از شرابِ صرفِ باقی کاسهٔ سَر پُر کنید
فَرشِ عقل و عاقلی از بَهرِ لِلَّهْ طَی کنید
از صِفاتِ باخودی بیرون شوید ای عاشقان
خویشتن را مَحْوِ دیدارِ جَمالِ حَیّ کنید
با شَهِ تبریز شَمسُ الدّینْ خداوندِ شَهان
جانْ فِدا دارید و تَنْ قُربانْ زِ بَهرِ وَیْ کنید

فَخْرِ جُمله ساقیانی ساغَرَت در کار باد
چَشمِ تو مَخْمور باد و جانِ ما خَمّار باد
ای زِ نوشانوشِ بَزمَت هوش­ها بیهوش باد
وِیْ زِ جوشاجوشِ عشقَتْ عقلْ بی‌دَسْتار باد
چون زنانِ مصرْ جان را دست و دلْ مَجْروح باد
یوسُفِ مصری همیشه شورشِ بازار باد
ساقیا از دستِ تو بَسْ دست­ها از دست شُد
مَستِ تو از دستِ تو پیوسته بَرخورْدار باد
مَغزِ ما پُربادْ باد و مَشک ما پُرآبْ باد
بادِ ما را و آبِ ما را عشقْ پَذْرُفتار باد
شاهِ خوبانْ میرِ ما و عشقْ گیراگیرِ ما
جانِ دولَتْ یارِ ما و بَخت و دولَتْ یار باد
سَرکَشیم و سَرخوشیم و یکدِگَر را می‌کَشیم
این وجودِ ما همیشه جاذِبِ اَسْرار باد

مَست آمد دِلْبَرم تا دلْ بَرَد از بامْداد
ای مُسلمانان زِ دستِ مَستْ دِلْبَر دادْ داد
دی دلِ من می‌جَهید و هر دو چَشمَم می‌پَرید
گفتم این دل تا چه بیند وین دو چَشمَم بامْداد
بامدادانْ اَنْدرین اندیشه بودم ناگهان
عشقِ تو در صورتِ مَهْ پیشَم آمد شادْ شاد
من کِه باشم باد و خاک و آب و آتشْ مَستِ اوست
آتشِ او تا چه آرَد بر من و بر خاک و باد
عشقْ ازو آبِسْتن است و این چهار از عشقِ او
این جهانْ زین چار زاد و این چهار از عشقْ زاد

شاد شُد جانَم که چَشمَت وَعدهٔ اِحسانْ نَهاد
ساده دل مَردی که دلْ بر وَعدهٔ مَستان نَهاد
چون حَدیثِ بی‌دلان بِشْنید جانِ خوشْ دِلَم
جان بِداد و این سُخَن را در میانِ جان نَهاد
بُرج بُرج و خانه خانه جویَم آن خورشید را
کو کلیدِ خانه از همسایگانْ پنهان نَهاد
مُشک گفتم زُلْفِ او را زین سُخَن بِشْکَسْت زُلْف
هِنْدویِ زُلْفَش شِکَسته رو به تُرکِستان نَهاد
من نِیَم سُلطانْ وَلیکِن خاکِ پای او شُدم
خاکِ پایِ خویشتن را او لَقَبْ سُلطان نَهاد
هَمچو گُربه عَطْسهٔ شیری بُدم از اِبْتِدا
بس شُدم زیر و زَبَر کو گُربه در اَنْبان نَهاد
گفت اَرْتو زادهٔ شیری نه­یی گُربه بَرآ
بَردَرْ اَنْبان شیر در اَنْبانْ درونْ نَتْوان نهاد
من چو اَنْبان بَردَریدم گفت آن اَنْبان مرا
چون تویی را هر کِه گُربه دید او بُهْتان نَهاد
شَمسِ تبریزی­ست تابانْ از وَرای هفت چَرخ
لاجَرَم تابِ نوآیین بر چهاراَرْکان نَهاد

هر زمان کَزْ غَیب عشق یارِ ما خَنْجَر کَشَد
گَر بِخواهم وَرْ نخواهم او مرا اَنْدَرکَشَد
هَمچو پَرّه و قُفلْ من چون جُفت گردم با کسی
هَمچو مُرغِ کُشته آن دَم پَرَّم از من بَر کَشَد
کُفر و دینِ عاشقانَش هم رُقومِ عشقِ اوست
حاشَ لِلَّهْ کان رَقَم بر طایفه­یْ دیگر کَشَد
چون گُشایَد باگُشادم چون بِبَندد بَسته ام
گویِ میدانْ خود کِه باشد تا زِ چوگان سَر کَشَد؟
هَمچو ابراهیمْ گاهَم جانِبِ آتش بَرَد
هَمچو احمد گاهَم از آتشْ سویِ کوثَر کَشَد
گویی آتشْ خوش تَر آید مَر تو را یا کوثَرَش؟
خوش تَرم آن است کانْ سُلطانْ مرا خوش­ تَر کَشَد
آب و آتش خوش تَر آمد رنج و راحت دادِ اوست
زین سَبَب‌ها ساخت تا بر دیده‌ها چادَر کَشَد
دوست را دشمن نِمایَد آب را آتش کُند
مؤمنی را ناگهان در حَلْقهٔ کافَر کَشَد
سَرخوشان و سَرکَشان را عشقِ او بَند و گُشاست
سَرکشان را موکَشانْ آن عشقْ در چَنْبَر کَشَد
بَر حَذَر بایدْ بُدَن گَرچه حَذَر هم دادِ اوست
آن حَذَر او داد کَزْ بَهرِ بَچه مادَر کَشَد

می‌خُرامَد آفتابِ خوب رویان رَهْ کنید
روی­ها را از جَمالِ خوبِ او چون مَهْ کنید
مُردگانِ کُهنه را رویَش دو صد جان می‌دَهَد
عاشقانِ رَفته را از رویِ او آگَهْ کنید
از کَفِ آن هر دو ساقی چَشم او و لَعْلِ او
هر زمانی میْ خورید و هر زمانی خَهْ کنید
جانِبِ صَحرایِ رویَش طُرفه چاهی گفته اند
قَصدِ آن صَحرا کنید و نِیَّتِ آن چَهْ کنید
نَک نشانِ روشنی در خیمه‌ها تابان شُده­ست
گوشِ اَسْپان را به سویِ خیمه و خَرگَهْ کنید
آستانِ خَرگَهَش شُد کَهْرُبایِ عاشقان
عاشقان لاغَر تَنِ خود را چو بَرگِ کَهْ کنید
در خُمارِ چَشمِ مَستَش چَشم­ها روشن کنید
وَزْ برایِ چَشمِ بَد را ناله و آوَهْ کنید
شاهِ جان­ها شَمسِ تبریزی­ست وین دَمْ آنِ اوست
رُخ بِدو آرید و خود را جُمله ماتِ شَهْ کنید

وَصفِ آن مَخْدومْ می‌کُن گرچه می‌رَنجَد حَسود
کین حَسودی کم نخواهد گشت از چَرخِ کَبود
گرچه خود نیکو نیایَد وَصْفِ میْ از هوشیار
چون نه­یی مَست از خُمارِ غَمْزهٔ مَستَش چه سود؟
مَستِ آن میْ گَر نه­یی می‌دو پِیِ دَسْتار و دل
چون که دَستار و دِلَت را غَمْزه‌هایِ او رُبود
گَر دو صد هَستیْت باشد در وجودش نیست شو
زان که شاید نیست گشتن از برایِ آن وجود
نیمْ شب بَرخاستم دل را ندیدم پیشِ او
گِردِ خانه جُستَم این دل را که او را خود چه بود؟
چون بِجُستم خانه خانه یافتم بیچاره را
در یکی کُنجی به ناله کِی خدا اَنْدَر سُجود
گوش بِنْهادم که تا خود اِلْتِماسَش وَصلِ کیست
دیدَمَش کَنْدَر پِیِ زاریْ زبان را بَرگُشود
کِی نَهان و آشکارا آشکارا پیشِ تو
این نَهانَم آتش است و آشکارم آه و دود
از برایِ آن که خوبان را نَجویی در شِکَست
صد هزاران جوی­ها در جویِ خوبی دَرفُزود
می شِمُرد از شَهْ نشان­ها لیک نامش می‌نگفت
در درونِ ظُلْمَتِ شب اَنْدَران گفت و شُنود
آن گَهان زیرِ زبان می‌گفت یارَم نامِ او
می­نگویم گرچه نامش هست خوشْ بوتَر زِ عود
زان که در وَهْمِ من آید دُزدگوشی از بَشَر
کو دَرین شب گوش می‌دارد حَدیثَم ای وَدود
سخت می‌آید مرا نامِ خوشش پیشِ کسی
کو به عِزَّت نَشْنَود آن نامِ او را از جُحود
وَرْبه عِزَّت بِشْنَود غیرت بِسوزَد مَر مرا
اَنْدَرین عاجز شُده­ست او بی‌طَریق و بی‌ورود
بانگْ کَردَش هاتِفی تو نامِ آن کَس یاد کُن
غَم مَخور از هیچ کَس در ذِکرِ نامَش ای عَنود
زان که نامَش هست مِفْتاحِ مُرادِ جانِ تو
زودْ نامِ او بگو تا دَر گُشایَد زودْ زود
دل نمی‌یارسْت نامَش گفتن و دَر بَسته مانْد
تا سَحَرگَهْ روز شُد خورشید ناگَهْ رو نِمود
با هزاران لابهٔ هاتِفْ همین تبریز گفت
گشت بی‌هوش و فُتاد این دلْ سُکُسْتَش تار و پود
چون شُدم بیهوش آن گَهْ نَقْش شُد بر رویِ او
نامِ آن مَخْدومْ شَمسُ الدّین در آن دریایِ جود

خُنُک آن کَس که چو ما شُد همه تسلیم و رِضا شُد
گِروِ عشق و جُنون شُد گُهَرِ بَحرِ صَفا شُد
مَهْ و خورشیدْ نَظَر شُد که ازو خاکْ چو زَر شُد
به کَرَمْ بَحرِ گُهَر شُد به رَوِشْ بادِ صَبا شُد
چو شَهِ عشقْ کَشیدش زِ همه خَلْق بُریدَش
نَظَرِ عشقْ گُزیدَش همه حاجاتْ رَوا شُد
به سَفَر چون مَهِ گَردونْ به شبِ چارده پُر شُد
به نَظَرهایِ الهی به یکی لحظه کجا شُد
دلِ تو کرد چَرایی به بُرون زآخُرِ قالَب
وَگَر آن نیست به هر شب به چَراگاه چرا شُد؟
خُنُک آن گَهْ که کُند حَقْ گُنَهَت طاعَتِ مُطْلَق
خُنُک آن دَم که جِنایاتْ عِنایاتِ خدا شُد
سَفَرِ مُشکل و دورَش بِشُد و مانْد حُضورَش
زِ درونْ قوَّتِ نورَش مَدَدِ نورِ سَما شُد

چو سَحَرگاه زِ گُلْشَن مَهِ عَیّار بَرآمَد
چه بَسی نَعْرهٔ مَستانْ که زِ گُلْزار بَرآمَد
زِ رُخِ ماهْ خِصالَش زِ لَطیفیِّ وِصالَش
همه را بَخْت فُزون شُد همه را کار بَرآمَد
زِ دو صد روضهٔ رِضْوان زِ دو صد چَشمهٔ حیوان
دو هزاران گُلِ خندان زِ دلِ خار بَرآمَد
غَمِ چون دُزد که در دلْ همه شب دارد مَنْزِل
به کَفِ شِحْنهٔ وَصلَش به سَرِ دار بَرآمَد
زِ پَسِ ظُلْم رَسیده همه اومید بُریده
مَثَلِ دولتِ تابانْ دلِ بیدار بَرآمَد
تَن و جان از پَسِ پیری زِ وصالَش چه جوان شُد
همه را بَعدِ کَسادی چه خریدار بَرآمَد
چو صَلاحِ دل و دین را همه دیدیْت بگویید
که چه خورشیدِ عَجایِب که زِ اَسْرار بَرآمَد