جستجو در گوهرین

یار نخواهم که بُوَد بَدخو و غَم خوار و تُرُش
چون لَحَد و گورِ مُغان تنگ و دلْ اَفْشار و تُرُش
یارْ چو آیینه بُوَد دوستْ چو لوزینه بُوَد
ساعتِ یاری نَبُوَد خایِف و فَرّار و تُرُش
هر کِه بُوَد عاشقِ خود پنج نشان دارد بَد
سَخت دل و سُست قَدَم کاهِل و بی‌کار و تُرُش
وَرْ چَشمَش بیش بُوَد هم تُرُشی بیش کُند
دان مَثَلِ بیشیِ او سِرکه بسیار تُرُش
بَس کُن شَرحِ تُرُشان این قَدَری بَهرِ نشان
کِی طَلَبد در دل و جان طَبْعِ شِکَربار تُرُش؟

دامِ دِگَر نهاده‌ام تا که مَگَر بِگیرَمَش
آن که بِجَست از کَفَم بارِ دِگَر بِگیرَمَش
آن کِه به دل اسیرَمَش در دل و جان پَذیرَمَش
گَر چه گذشت عُمرِ من باز زِ سَر بِگیرَمَش
دلْ بِگُداخت چون شِکَر بازفَسُرد چون جِگَر
بازْ رَوان شُد از بَصَر تا به نَظَر بِگیرَمَش
راه بَرَم به سویِ او شبْ به چراغِ رویِ او
چون بِرَسَم به کویِ او حَلقهٔ در بِگیرَمَش
دَردِ دِلَم بَتَر شُده چهرهٔ من چو زَر شُده
تا زِ رُخَم چو زَر بَرَد بر سَرِ زَر بِگیرَمَش
گر چه کَمَر شُدم چه شُد؟ هر چه بَتَر شُدم چه شُد؟
زیر و زَبَر شُدم چه شُد؟ زیر و زَبَر بِگیرَمَش
تا به سَحَرْ بِپایَمَش هَمچو شِکَرْ بِخایَمَش
بَندِ قَبا گُشایَمَش بَندِ کَمَر بِگیرَمَش
خواب شُده‌ست نَرگسَش زود دَرآیَم از پَسَش
کرد سَفَر به خوابِ خوش راهِ سَفَر بِگیرَمَش

اگر گُم گردد این بی‌دل از آن دِلْدار جوییدَش
وَگَر اَنْدَررَمَد عاشق به کویِ یار جوییدَش
وَگَر این بُلبُلِ جانَم بِپَرَّد ناگهان از تَنْ
زِهر خاری مَپُرسیدَش در آن گُلْزار جوییدَش
اگر بیمارِ عشقِ او شود یاوه ازین مَجْلِس
به پیشِ نَرگسِ بیمارِ آن عَیّار جوییدَش
وَگَر سَرمَستْ دل روزی زَنَد بر سَنگْ آن شیشه
به میخانه رَوید آن دَم از آن خَمّار جوییدَش
هران عاشق که گُم گردد هَلا زِنهار‌‌‌ می‌گویم
بَرِ خورشیدِ بَرق اندازِ بی‌زِنهار جوییدَش
وَگَر دُزدی زَنَد نَقبی بِدُزدَد رَختِ عاشق را
میانِ طُرّه مُشکینِ آن طَرّار جوییدَش
بُتِ بیدارِ پُرفَن را که بیداری زِ بَختِ اوست
چُنین خُفته نیابیدَش مَگَر بیدار جوییدَش
بِپُرسیدم به کویِ دل زِ پیری من ازان دِلْبَر
اشارت کرد آن پیرم که در اسرار جوییدَش
بِگُفتم پیر را بِاللّهْ تویی اسرار گفت آری
مَنَم دریایِ پُرگوهر به دریابار جوییدَش
زِهی گوهر که دریا را به نورِ خویش پُر دارد
مُسلمانان مُسلمانان دران اَنْوار جوییدَش
چو یوسُف شَمسِ تبریزی به بازارِ صَفا آمد
مَر اِخْوانِ صَفا را گو دَران بازار جوییدَش

چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابَد زِ رُخسارَش؟
چه خورده‌ست او که می‌پیچد دو نَرگسْدانِ خَمّارش؟
چه باشد در چُنان دریا به غیرِ گوهرِ گویا؟
چه باتاب است آن گَردون زِ عَکسِ بَحرِ دُربارش
به کارِ خویش می‌رفتم به درویشیِّ خود ناگَهْ
مرا پیش آمد آن خواجه بِدیدم پیچِ دَسْتارش
اگر چه مُرغِ اُستادم به دامِ خواجه افتادم
دل و دیده بِدو دادم شُدم مَست و سَبُک سارش
بِگُفت ابروش تَکبیری بِزَد چَشمَش یکی تیری
دِلَم از تیرِ تَقدیری شُد آن لحظه گرفتارش
مَگَر آن خوابِ دوشینه که منْ شوریده می‌دیدم
چُنین بوده‌ست تَعبیرش که دیدم روزْ بیدارش
شبِ تیره اگر دیدی همان خوابی که من دیدم
زِ نورِ روز بُگْذشتی شُعاع و فَرِّ اَنْوارش
چه خواجه‌ست این چه خواجه‌ست این بِنامیزَد بِنامیزَد
هزاران خواجه می‌زیبَد اسیر و بَندِ دیدارش
کجا خواجه‌یْ جهان باشد کسی کو بَندِ جانْ باشد؟
چو او بَنده‌یْ جهان باشد نباشد خواجگی یارش

قرین مَهْ دو مِرّیخند و آن دو چَشمَت ای دِلْکَش
بِدان هاروت و ماروتَت لَجوجان را به بابِل کَش
سُلَیمانا بدان خاتَم که خَتْمِ جُمله خوبانی
همه دیوان و پَریان را به قَهر اَنْدَر سَلاسِل کَش
برایِ جِنّ و انسان را گُشادی گنجِ اِحْسان را
مِثالِ نَحْنُ اَعْطَیْناکَ بر مَحْرومِ سایِل کَش
جَسَد را کُن به جانْ روشن حَسَد را بیخ و بُن بَرکَن
نَظَر را بر مَشارق زَن خِرَد را در مَسایل کَش
چو لَبْ اَلْحَمْد بَرخوانَد دِهَش نُقْل و میِ بی‌حَد
چو بَرخوانَد وَ لا الضّالین تو او را در دلایل کَش
سویِ تو جانْ چو بِشتابَد دِهَش شمعی که رَهْ یابد
چو خورشیدِ تو را جویَد چو ماهَش در مَنازل کَش
شرابِ کاسِ کیکاوس دِهْ مَخْمورِ عاشق را
دقیقه دانی و فَن را به پیشِ فکرِ عاقل کَش
به اِقْبالِ عِنایاتَت بِکَش جان را و قابل کُن
قَبول و خِلْعَتِ خود را به سویِ نَفْسِ قابل کَش
اسیرِ دَرد و حسرت را بِدِه پیغامِ لاتَاْسَوا
قَتولِ عشقِ حُسنَت را ازین مَقْتَل به قاتل کَش
اگر کافِردل است این تَن شهادت عَرضه کُن بر وِیْ
وَگَر بی‌حاصل است این جان چه باشد تُش به حاصل کَش
کُنَش زنده وَگَر نَکْنی مَسیحا را تو نایب کُن
تو وَصْلَش دِهْ وَگَر نَدْهی به فَضْلَش سویِ فاضِل کَش
زمین لَرزید ای خاکی چو دید آن قُدس و آن پاکی
اِذا ما زُلْزِلَت بَرخوان نَظَر را در زَلازِل کَش
تمامَش کُن هَلا حالی که شاهِ حالی و قالی
کسی که قول پیش آرَد خَطی بر قول و قایِل کَش

ریاضَت نیست پیشِ ما همه لُطف است و بَخشایش
همه مِهر است و دِلْداری همه عیش است و آسایش
هر آنچ از فقر کار آید به باغِ جانْ به بار آید
به ما از شهریار آید وَ باقی جُمله آرایش
همه دیده‌‌‌ست در راهَش همه صَدْر است دَرگاهَش
وَگَر تَن هست در کاهِش بِبین جان را تو اَفْزایش
بِبین تو لُطفِ پاکی را امیرِ سَهْمناکی را
که او یک مُشتْ خاکی را کُند در لامَکانْ جایش
بَسی کوران و رَهْ شینان ازو گشتند رَهْ بینان
بَسی جان‌‌های غمگینان چو طوطی شُد شِکَرخایش
بَسی زَخم است بی‌دَشنه زِ پنج و چار وَزْ شش نه
زِ عشقِ آتشِ تشنه که جُز خون نیست سَقّایش
زِهی شیرین که‌‌‌ می‌سوزم چو از شَمعَش بَراَفْروزَم
زِهی شادیِّ امروزم زِ دولت‌‌های فَردایش
چرا من خاکی و پَستم؟ اَزیرا عاشق و مَستم
چرا من جُمله جانَستم؟ زِ عشقِ جسمْ فَرسایش
به پیشِ عاشقان صَف صَف بَرآوَرده به حاجَتْ کَف
زِ زَخمِ اوست دلْ چون دَف دَهان از ناله سُرنایش
ازو چون است؟ این دل چون؟ کَزو غَرقه‌‌‌ست رَهْ رَهْ خون
وَزو غوغاست در گَردون وَ ناله‌ی جان زِ هَی هایش
دِلا تا چند پَرهیزی؟ بگو تو شَمسِ تبریزی
بِنِه سَر تو زِ سَرتیزی برایِ فَخرْ بر پایش

رویَش خوش و مویَش خوش وان طُرّه جَعْدینَش
صد رَحْمَت هر ساعت بر جانَش و بر دینَش
هر لحظه و هر ساعت یک شیوه نو آرَد
شیرین تَر و نادرتَر زان شیوه پیشینَش
آن طُرّه پُرچین را چون بادْ بِشورانَد
صد چین و دو صد ماچین گُم گردد در چینَش
بر روی و قَفایِ مَهْ سیلی زده حُسنِ او
بر دَبْدَبه قارون تَسْخَر زده مِسکینَش
آن ماه که‌‌‌ می‌خَندد در شَرحْ نمی‌گُنجَد
ای چَشم و چراغِ من دَم دَرکَش و‌‌‌ می‌بینَش
صد چَرخ هَمی‌گردد بر آبِ حَیاتِ او
صد کوه کَمَر بَندد در خِدمَتِ تَمکینَش
گولی مَگَر ای لولی؟ این جا به چه‌‌‌ می‌لولی؟
رو صید و تماشا کُن در شاهیِ شاهینَش
گَر اسپ ندارد جان پیشش بِرَوَد لَنْگان
بِنْشانَد آن فارِس جانْ را سِپَس زینَش
وَرْ پای ندارد هم سَر بَندد و سَر بِنْهَد
مانندِ طَبیب آید آن شاه به بالینَش
عشق است یکی جانی دَررَفته به صد صورت
دیوانه شُدم باری من در فَن و آیینَش
حُسن و نَمَکِ نادر در صورتِ عشق آمد
تا حُسن و سُکون یابَد جان از پِیِ تَسکینَش
بر طالِعِ ماهِ خود تَقویمِ عَجَب بَست او
تَقویمْ طَلَب‌‌‌ می‌کُن در سوره وَالتّینَش
خورشید به تیغِ خود آن را که کُشد ای جان
از تابِشِ خود سازد تَجهیزش و تَکْفینَش
فرهادِ هَوای او رفته‌‌‌ست به کُهْ کَندن
تا لَعْل شود مَرمَر از ضَربَتِ میتینَش
من بس کُنم ای مُطرب بر پَرده بگو این را
بِشْنو زِ پَسِ پَرده کَرّ و فَرِ تَحسینَش
خامُش که به پیش آمد جوزینه و لوزینه
لوزینه دُعا گوید حَلْوا کُند آمینَش

زُلفی که به جان اَرْزَد هر تار بِشوریدَش
بَسْ مُشکِ نَهان دارد زِنهار بِشوریدَش
در شامِ دو زُلفِ او صد صُبحِ نَهان بیش است
هر لحظه و هر ساعت صد بار بِشوریدَش
آن دولَتِ عالَم را وان جَنَّتِ خُرَّم را
کَزْ وِیْ شِکُفَد در جانْ گُلْزار بِشوریدَش
آن باده هَمی‌جوشَد وَزْ خَلْق هَمی‌پوشَد
تا روی شود از وِیْ خَمّار بِشوریدَش
چَشم و دِلِ مَریَم شُد روشن از آن خُرما
نَخلی‌‌‌ست از آن خُرما پُربار بِشوریدَش
گُم گشت دلِ مِسکین اَنْدَر خَمِ زُلفِ او
باشد که پَدید آید بسیار بِشوریدَش
شَمسُ الْحَقِ تبریزی در عشقْ مسیح آمد
هر کَس که از او دارد زُنّار بِشوریدَش

جانَم به چه آرامَد ای یار؟ به آمیزش
صِحَّت به چه دَریابَد بیمار؟ به آمیزش
هر چند به بَر گیری او را نَبُوَد سیری
دانی به چه بِنْشیند این بار؟ به آمیزش
آن تشنهٔ دَهْ روزه کِی بِهْ شود از کوزه
اِلّا که کُند آبَش خوش خوار به آمیزش
در وَصلِ تو می‌جویَد وَزْ شَرم نمی‌گوید
کاِمْسال طَرَب خواهد چون پار به آمیزش
کاری که کُند بنده تَقدیر زَنَد خنده
کِی خُفته بِجو آخِر این کار به آمیزش
زیرا که به آمیزش یک خِشْت شود قَصری
زیرا که شود جامه یک تار به آمیزش
اَنْدَر چَمَنِ عِشقَت شَمسُ الْحَقِ تبریزی
صد گُلْشَن و گُل گردد یک خار به آمیزش

وَقتَت خوش وَقتَت خوش حَلْوایی و شِکَّرکَش
جمشید تو را چاکر خورشید تو را مَفْرَش
بُخْرام بیا کین دَمْ وَاللّهْ که نمی‌گُنجَد
نی میوه و نی شیوه نی چَرخ و مَهِ مَهْ وَش
جُز ما و تو و جامی دریا کَفِ خوش نامی
چون دیگ مَجوش از غم چون ریگْ بیا دَرکَش
زان سویْ چو بُگْذشتم شش پنج زَنَش گشتم
یا رَب که چه‌‌ها دارد زان جانِبِ پنج و شش
ناساخته افتادم در دامِ تو ای خوش دَم
ای باده در باده ای آتشِ در آتش
نی بس کُن و نی بس کُن خود را همه اَخْرَس کُن
کین نیست قَراءاتی کِش فهم کُند اَخْفَش

دَرونِ ظُلْمَتی‌‌‌ می‌جو صِفاتَش
که باشد نور و ظُلْمَتْ مَحوِ ذاتَش
دران ظُلْمَت رَسی در آبِ حیوان
نه در هر ظُلْمَت است آبِ حَیاتَش
بَسی دل‌‌ها رَسَد آن جا چو بَرقی
ولی مُشکل بُوَد آن جا ثَباتَش
خُنُک آن بیدَقِ فَرُّخ رُخی را
که هر دَم‌‌‌ می‌رَسانَد شَهْ به ماتَش
بَسی دل‌‌ها چو شِکَّر شُد شِکَسته
نگشته صاف و نابَسته نَباتَش
بِپوشیده زِ خود تَشریفِ فَقْرش
هم از یاقوتِ خود داده زَکاتَش
اگر رویَش به قبله‌‌‌ می‌نَبینی
درونِ کعبه شُد جایِ صلاتَش
شَبِ قَدْر است او دَریاب او را
اَمان یابی چو بَرخوانی بَراتَش
زِ هِجْرانِ خداوند شَمسِ تبریز
شُده نالانْ حَیاتَش از مَماتَش

نِگاری را که‌‌‌ می‌جویَم به جانش
نمی‌بینم میانِ حاضرانَش
کجا رفت او؟ میانِ حاضران نیست
دَرین مَجْلِس نمی‌بینم نِشانَش
نَظَر‌‌‌ می‌اَفکَنم هر سو و هر جا
نمی‌بینم اثر از گُلْسِتانَش
مُسلمانان کجا شُد نامْداری
که‌‌‌ می‌دیدم چو شَمعْ اَنْدَر میانَش؟
بِگو نامَش که هر کِه نامِ او گفت
به گور اَنْدَر نَپوسَد استخوانَش
خُنُک آن را که دستِ او بِبوسید
به وَقتِ مرگْ شیرین شُد دَهانش
زِ رویَش شُکر گویم یا زِ خویَش؟
که کُفوِ او نمی‌بیند جَهانَش
زمینی گَر نیابد شکلِ او چیست؟
که‌‌‌ می‌گردد دَرین عشقْ آسْمانَش
بگو اَلْقابِ شَمسُ الدّینِ تبریز
مَدار از گوشِ مُشتاقانْ نَهانَش

بِرَفتم دی به پیشَشْ سَخت پُرجوش
نَپُرسید او مَرا بِنْشستْ خاموش
نَظَر کردم بَرو یعنی که واپُرس
که بی‌رویِ چو ماهَم چون بُدی دوش؟
نَظَر اَنْدَر زمین می‌کرد یارَم
که یعنی چون زمین شو پَست و بی‌هوش
بِبوسیدم زمین را سَجده کردم
که یعنی چون زمینَم مَست و مَدهوش

شِنو پَندی زِ من ای یارِ خوش کیش
به خونِ دل بَرآیَد کارِ دَرویش
یَقین‌‌‌ می‌دان مُجیب و مُسْتَجاب است
دُعای سوخته‌ی درویشِ دل ریش
چو آن سُلطانِ بی‌چون را بِدیدی
غَنی گشتی رَهیدی از کَم و بیش
چو اسماعیلْ قُربان شو دَرین عشق
وَلی را بَنده شو گَر نیستی میش
چو پُختی در هَوایِ شَمسِ تبریز
ازین خامانِ بیهوده مَیَندیش

امروز خوش است دل که تو دوش
خونِ دلِ ما بِخورده‌یی نوش
ای دوش نِموده رویِ چون ماه
وِامْروز هزار شکل و روپوش
دلْ سَجده کُنان به پیشِ آن چَشم
جانْ حَلقه شُده به پیشِ آن گوش
هر لحظه اشارتی که هُش دار
هُش می‌خواهی زِ مَردِ بیهوش؟
سُرنایِ تواَم مرا تو گویی
من در تو فُرودَمَم تو مَخْروش؟
از بیمِ تو گَشته شیر گُربه
در خاکْ خَزیده صَبر چون موش
هر ذَرّه کِنار اگر گُشایَد
خورشید نگُنجَد اَنْدَر آغوش
خورشید چو شُد تو را خَریدار
ای ذَرّه به نَقدْ نَسیه بِفروش
باقیِّ غَزَل مَگو که حیف است
ما در گُفتار و دوستْ خاموش
لیکِن چه کُنم؟ که رَسمِ کُهنه‌ست
دریا خاموش و موجْ در جوش

ما نَعْره به شب زَنیم و خاموش
تا دَرنَرَوَد درونِ هر گوش
تا بو نَبَرَد دِماغِ هر خام
بر دیگِ وَفا نَهیمْ سَرپوش
بُخْلی نَبُوَد ولی نَشایَد
این شُهره گُلاب و خانه ی موش
شب آمد و جوشِ خَلْق بِنْشست
بَرخیز کَزانِ ماست سَرجوش
امشب زِ تو قَدْر یافت و عِزَّت
بر دوش زِ کِبْر‌‌‌ می‌زَنَد دوش
یک چند سَماعْ گوش کردیم
بَردارْ سَماعِ جانِ بیهوش
ای تَن دَهَنَت پُر از شِکَر شُد
پیشَت گِلِه نیست هیچ مَخْروش
ای چَنْبَرِ دَف رَسَن گُسَستی
با چَرخه و دَلْو و چاه کَم کوش
چون گشت شِکارْ شیرْ جانی
بیزار شد از شکارِ خرگوش
خرگوش که صورتَند بی‌جان
گَرمابه پُر از نِگارِ مَنْقوش
با نَفْسْ حَدیثِ روحْ کَم گوی
وَزْ ناقه مُرده شیرْ کَم دوش
از شَر بِگُریز یارِ شب باش
کَنْدَر سَر شب نَهَند شب پوش
تا صُبحِ وصال دررَسیدن
دَرکَش شبِ تیره را در آغوش
از یادِ لِقایِ یارِ بی‌خواب
از خوابْ شُده سْتِمان فَراموش
شبْ چَترِ سیاه دان و با وِیْ
نَعْره‌ی دُهُل است و بانگِ چاووش
این فِتنه به هر دَمی فُزون است
امشب بَتَر است عشق از دوش
شب چیست؟ نِقابِ رویِ مَقصود
کِی رَحْمَت و آفرین بر آن روش
هین طَبْلکِ شب رَوان فُروکوب
زیرا که سوار شُد سیاووش

گَر لاش نِمود راهِ قَلّاش
ای هر دو جهانْ غُلامِ آن لاش
ای دیده جهان و جانْ ندیده
جان است جهان تو یک نَفَس باش
گَردی‌ست جهان و اَنْدَرین گَرد
جاروب نَهان شُده‌ست و فَرّاش
این مَشْغَله از کجاست؟ بینی
آن روز که بِشْکَنی چو خَشْخاش
عشقی که نَهان و آشکار است
خون ریز و سِتَمگر است و اوباش
چون کُشته شوی دَرو بِمانی
مَن ماتَ مِنَ الْهَویٰ فَقَدْ عاش
عشق است نه زَر نَهان نَمانَد
اَلْعاشِقُ کُلُّ سِرِّهِ فاش
لا حُسْنُ یَلَذُّ حَیْثْ لا عِشْق
شاباش زِهی جَمال شاباش

اَنْدَرآ ای اصلِ اصلِ شادمانی شاد باش
اَنْدَرآ ای آبِ آبِ زندگانی شاد باش
گَرْت بینَد زندگانی تا اَبَد باقی شود
وَرْت بینَد مُرده هم داند که جانی شاد باش
همچُنین تو دَم به دَم آن جامِ باقی‌‌‌ می‌رَسان
تا شویم از دست و آن باقی تو دانی شاد باش
بر نشانه‌ی خاکِ ما اینک نشانِ زَخمِ تو
ای نشانه شاد زیّ و ای نشانی شاد باش
ای هُما کَزْ سایه‌ات پَر یافت کوهِ قاف نیز
ای هُمایِ خوش لِقایِ آن جهانی شاد باش
هم ظَریفی هم حَریفی هم چراغی هم شراب
هم جهانی هم نَهانی هم عِیانی شاد باش
تُحفه‌‌های آن جهانی‌‌‌ می‌رَسانی دَم به دَم
می‌رَسان و‌‌‌ می‌رَسان خوش‌‌‌ می‌رَسانی شاد باش
رَخْت‌‌ها را‌‌‌ می‌کَشانَد جانِ مَستانْ سویِ تو
می‌چَشان و‌‌‌ می‌کَشان خوش‌‌‌ می‌کَشانی شاد باش
ای جهان را شاد کرده وِیْ زمین را جُمله گنج
تا زمین گوید تو را کِی آسْمانی شاد باش
گَر سَرِ خوبی بِخارَد دِلْبَری در عَهْدِ تو
پَرچَمَش آرَند پیشَت اَرْمغانی شاد باش
گوهرِ آدم به عالَم شَمسِ تبریزی تویی
ای زِ تو حیران شُده بَحْرِ مَعانی شاد باش

عارفان را شَمع و شاهِد نیست از بیرونِ خویش
خونِ انگوری نَخورده باده‌شان هم خونِ خویش
هر کسی اَنْدَر جهانْ مَجنونِ لیلی‌یی شُدند
عارفانْ لیلیِ خویش و دَم به دَم مَجنونِ خویش
ساعتی میزانِ آنی ساعتی موزون این
بعد ازین میزانِ خود شو تا شَوی موزونِ خویش
گَر تو فرعونِ مَنی از مصرِ تَنْ بیرون کُنی
در درونْ حالی بِبینی موسی و هارونِ خویش
لَنْگری از گنجِ مادون بسته‌یی بر پایِ جان
تا فروتَر‌‌‌ می‌رَوی هر روز با قارونِ خویش
یونُسی دیدم نشسته بر لبِ دریایِ عشق
گُفتَمَش چونی؟ جوابَم داد بر قانونِ خویش
گفت بودم اَنْدَرین دریا غذایِ ماهی‌یی
پس چو حَرفِ نون خَمیدم تا شُدم ذَاالنّونِ خویش
زین سِپَس ما را مَگو چونیّ و از چون دَرگُذر
چون زِ چونی دَم زَنَد آن کس که شُد بی‌چونِ خویش؟
باده غَمگینان خورند و ما زِ میْ خوش دل تَریم
رو به مَحبوسانِ غَم دِهْ ساقیا اَفْیونِ خویش
خونِ ما بر غَمْ حَرام و خونِ غَمْ بر ما حَلال
هر غَمی کو گِردِ ما گَردید شُد در خونِ خویش
باده گُلْگونه‌‌‌ست بر رُخسارِ بیمارانِ غَم
ما خوش از رَنگِ خودیم و چهره گُلگونِ خویش
من نِیَم موقوفِ نَفْخِ صورْ هَمچون مُردگان
هر زمانَم عشقْ جانی‌‌‌ می‌دَهَد زَ افْسونِ خویش
در بهشت اِسْتَبْرَقِ سَبز است و خَلْخال و حَریر
عشقْ نَقْدم‌‌‌ می‌دَهَد از اَطْلَس و اَکْسونِ خویش
دی مُنَجِّم گفت دیدم طالِعی داری تو سَعْد
گفتَمَش آری وَلیک از ماهِ روزاَفْزونِ خویش
مَهْ کِه باشد با مَهِ ما؟ کَزْ جَمال و طالِعَش
نَحْسِ اَکْبَر سَعْدِ اَکْبَر گشت بر گَردونِ خویش

ساقیا بی‌گَهْ رَسیدی میْ بِدِه مَردانه باش
ساقیِ دیوانگانی هَمچو میْ دیوانه باش
سَر به سَر پُر کُن قَدَح را موی را گُنجا مَدِه
وان کَزین میدان بِتَرسَد گو بُرو در خانه باش
چون زِ خود بیگانه گشتی رو یگانه‌یْ مُطْلَقی
بعد از آن خواهی وَفا کُن خواه رو بیگانه باش
دُرِّهایِ باصَدف را سویِ دریا راه نیست
گَر چُنان دریات باید بی‌صَدَف دُردانه باش
بانگ بر طوفان بِزَن تا او نباشد خیره کُش
شمع را تَهدید کُن کِی شمع چون پَروانه باش
کاسهٔ سَر را تَهی کُن وان گَهی با سَر بگو
کِی مُبارک کاسهٔ سَر عشق را پیمانه باش
لانهٔ تو عشق بوده‌ست ای هُمایِ لایَزال
عشق را مُحکَم بگیر و ساکِن این لانه باش