شماره ۳۲ - ایدل ز قید هستی، آزاد بود باید
شماره ۴۷۱ - خرد گو بیم کمتر ده که آزادم ز تأییدش
شماره ۶۲۶ - هر دم ز گرمخویی خود برفروزیَم
شماره ۸۴ - بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مرا
شماره ۲۹۱ - سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند
شماره ۳۳۸ - تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش
شماره ۳۰۱ - ما میکشان چو بادهٔ گلنار میزنیم
شماره ۱۲۸ - وقت ساغر زدن، به فتوی ما
شماره ۱۵۱ - مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی
شماره ۳۲۰ - گر به میخانه رسد زاهد افسرده نفس
شماره ۴۳۵ - بی گرفتاری نخواهم بود، خاطر جمع دار
شماره ۵۳۷ - دست مطرب را زآب جویبار تار ساز
شماره ۷۵۲ - آخر این جان سبکروح ز تن خواهد رفت
شماره ۷۷ - مه ساغر و آسمان خم باده ماست
شماره ۲۵۱ - کی باد ز شر تن اخسا برهیم
شماره ۵۵ - چو مرغم تا قفس بنیاد کردند
از مرگ...
شعر، رهاییست
و حسرتی
تابستان