اجتماعی

ملک‌الشعرای بهار تصنیفها زن با هنر (سه‌گاه‌) صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۳ - چشم روشن می دهد از کف دل بی تاب را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۰ - دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۳ - ناله من می زند ناخن به دل ناهید را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۵ - سر به گردون می دهم این آه پر تأثیر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱ - از صفای دل نباشد حاصلی درویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۵ - من گرفتم ساختی پوشیده سال خویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۹ - نیست در دوران من میخانه حاجت خلق را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۱ - ریخت چون دندان، شود افزون غم نان خلق را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷ - خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۳۷ - تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۵۲ - داغ رسوایی خدادادست منصور مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۹۵ - دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۹۶ - نیست پروای فنای خود دل وارسته را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۹۷ - گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۳ - عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۸ - کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۶ - در گذر ای آسمان از وادی آزار ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴ - گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۴ - نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما