اخلاق

بابافغانی غزلیات شماره ۵۴ - در مستان زدم تا حال هشیاران شود پیدا بابافغانی غزلیات شماره ۶۲ - یار را چون هوس صحبت درویشانست بابافغانی غزلیات شماره ۸۱ - تویی مراد دو عالم خرد همین دانست بابافغانی غزلیات شماره ۸۷ - آنرا که قدم در ره صاحبنظرانست بابافغانی غزلیات شماره ۱۶۵ - گل آمد ساقیا محبوب گلرخسار می باید بابافغانی غزلیات شماره ۱۷۴ - بتان شهر که ترکانه باج می طلبند بابافغانی غزلیات شماره ۱۸۴ - مجاوران سر کوی یار سر بخشند بابافغانی غزلیات شماره ۲۰۷ - بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد بابافغانی غزلیات شماره ۲۱۲ - آن رهروان که رو به در دل نهاده اند بابافغانی غزلیات شماره ۲۲۹ - باین جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود بابافغانی غزلیات شماره ۲۹۷ - تا کی کسی بزهد و لب خشک خو کند بابافغانی غزلیات شماره ۳۲۰ - دلا به گوشه ی آن چشم شرمناک نگر بابافغانی غزلیات شماره ۳۴۴ - از پی دل مرو و عاشق بی باک مباش بابافغانی غزلیات شماره ۳۵۰ - فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش بابافغانی غزلیات شماره ۳۵۴ - با کسان در صلح و با خود دایما در جنگ باش بابافغانی غزلیات شماره ۳۶۴ - مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغ بابافغانی غزلیات شماره ۴۳۳ - ما سر به آب خنجر قصاب شسته ایم بابافغانی غزلیات شماره ۴۵۴ - جمال و جاه داری هر چه خواهی می توان کردن بابافغانی غزلیات شماره ۴۶۱ - ای ز جان شیرین تر آغاز ترش رویی مکن بابافغانی غزلیات شماره ۴۷۰ - مه من چند یار ارجمندان می توان بودن