خاتمة الکتاب
حکایت نخست
شماره ۱۴ - هرگز مباد کوثر و جنت هوس مرا
شماره ۱۸ - مفتی شهر ندارد چوبه میخانه ما
شماره ۲۱ - شد مشتبه ز کعبه به میخانه راه ما
شماره ۲۳ - در کف طفلان رها کردم دل دیوانه را
شماره ۲۹ - به خاک تیره خون دختر رز ریخت از پندت
شماره ۳۵ - زان مرا بیش ز مرغان قفس زاریهاست
شماره ۳۸ - ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است
شماره ۴۰ - حلقه بر در زند ار شیخ بگو بارت نیست
شماره ۴۷ - آشکارا به در مفتیم ار باری هست
شماره ۵۳ - توبه بگذار اگر بلخ اگر بغداد است
شماره ۶۸ - رابطه دل به غمزه راه ندارد
شماره ۱۰۶ - دانی از بهر چه ته جرعه فشانند به خاک
شماره ۱۱۰ - بهار ار باده در ساغر نمیکردم چه میکردم؟
شماره ۱۱۵ - چه بارهاست به دوش از سبوی باده فروشم
شماره ۱۲۱ - کدام باده ز مینای دهر شد به گلویم
شماره ۱۲۷ - منت ایزد را که بر شرع نبی اقرار من
شماره ۱۲۸ - مکن ای فقیه منعم ز حدیث جام و باده
شماره ۱۲۹ - تا دم معجز از آن لعل شکرخا زدهای