انتقاد اجتماعی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۰ - غنچه سالی خون خورد، تا چهره یی گلگون کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۷ - کی دگر دیوانه ما با قبا سر میکند؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۸ - میشود جان تازه، چون دوری ازین تن میکند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۹ - پیش تو شکوه عزم تظلم نمیکند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۲ - نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۳ - دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۵ - سخن سیم و زر و خانه و اسباب بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۶ - مهر و کین از بهر حق، در خلق عالم کم بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۸ - آنچه از آه ستمکش، بستم کیش رود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۴۸ - گر چنین بر ما کمان ناز پرکش میشود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۴ - فریب عام، از هر رند بازاری نمی آید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۱ - میکند لطفی، ز بیرحمی بسی خونخوار تر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۵ - مست آمد، با جمالی از شفق گلرنگ تر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۹ - منعم! باهل فقر چه خوانی نوای زر؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۰ - به از زمانه نداریم شوخ و شنگ دگر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۰ - بر اهل ترک، نکرده است غم جفا هرگز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۴ - عاشقان را ره ندارد، در دل پر غم نشاط واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۷ - انسان چه بود شرم و، درین نیست تکلف واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۵۳ - غیر از می جنون، نرساند دماغ عشق واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۶۱ - گذشت عمر و، تو در کار کاهلی، کاهل!