اندوه

فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۴۵ - چون ابر شب ز آتش تب می‌گریستم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۴۹ - چو شبها بستر و بالین دل از ریش می‌کردم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۰ - شب که غمهای ترا پرده‌نشین می‌کردم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۴ - لب زخم ستمم مژده ماتم دارم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۷ - گر شاهد غم جلوه کند کام نگیرم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۳ - چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۴ - کتاب عشقم و آیات زلف دوست عنوانم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۶ - از ناله لب حوصله بستن نتوانم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۷۴ - ما ز مادر داغ بر دل خاک بر سر زاده‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۷۵ - تا وداع شعله خود همچو اخگر کرده‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۷۸ - وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۱ - روزگاری شد که ما زین بخت وارون می‌تپیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۴ - از عمر دمی را به غمی باز نبستیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۸ - ما دو عالم را ز موج غم خراب انگاشتیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۱ - یاد آن روزی که در میخانه ساغر می‌زدیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۲ - صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۷ - تا چند درین غمکده بیکار نشینیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۸ - سکه به نام عجز زد شوکت پادشاهیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۰۰ - رسم عشاقست خندان اشک حرمان ریختن فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۰۶ - چون نعش من برند برون از سرای من