تصوف

قاسم انوار غزلیات شماره ۴۱۹ - مقررست و معین، برای اهل کمال قاسم انوار غزلیات شماره ۴۲۲ - بهیچ یار و دیاری اگر چه دل ننهادم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۲۵ - طلب گاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۴۲ - سرم سبزست و لب خندان و عیش جاودان دارم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۴۴ - جگر گر مست و دل گر مست و آه آتشین دارم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۴۸ - عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟ قاسم انوار غزلیات شماره ۴۶۱ - اقبال عشق بود، که ما مقبل آمدیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۷۳ - ما عاشق و رند و پاکبازیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۷۴ - ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۷۵ - با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۷۹ - ما نه امروزست کز عشق و ولا دم می زنیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۸۴ - من معدن اسرارم، اما بنمی گویم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۸۷ - ما عشق یار را بدو عالم نمیدهیم قاسم انوار غزلیات شماره ۴۹۰ - بصلاح آمد از اوصاف خدای ذوالمن قاسم انوار غزلیات شماره ۴۹۳ - ساقی جان، لطف فرما کاسه دردی بمن قاسم انوار غزلیات شماره ۴۹۶ - من بجانان زنده ام، گر باز دانی این سخن قاسم انوار غزلیات شماره ۵۰۰ - ای عاشقان، ای عاشقان، هنگام آن شد کز جهان قاسم انوار غزلیات شماره ۵۱۳ - حیات تن ز جان آمد، حیات جان ز جان جان قاسم انوار غزلیات شماره ۵۲۲ - «کن فکان » جان را خبر گوید ز «کان » قاسم انوار غزلیات شماره ۵۲۵ - گر ره به تو هست، چیست فرمان؟