تمثیل

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

اقبال لاهوری ارمغان حجاز کبوتر بچه خود را چه خوش گفت بیدل دهلوی غزلیات غزل ۲۸۳ - زهی نظّاره را ازجلوهٔ حسن تو زیورها بیدل دهلوی غزلیات غزل ۵۴۱ - چون حباب آیینهٔ مااز خموشی روشن‌است سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۸ - هرمز را گفتند: «وزیرانِ پدر را چه خطا دیدی که بند فرمودی؟» سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۲۱ - مردم‌آزاری را حکایت کنند که سنگی بر سر صالحی زد سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۲۵ - یکی از ملوکِ عرب شنیدم که متعلّقان را همی‌گفت سعدی باب اول در سیرت پادشاهان حکایت ۴۰ - یکی را از مُلوک، کنیزکی چینی آوردند سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۸ - یکی را از بزرگان به محفلی‌اندر همی‌ستودند سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۱۰ - یکی پرسید از آن گم‌کرده‌فرزند سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۳۱ - از صحبتِ یارانِ دِمَشْقم مَلالتی پدید آمده بود سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۳۳ - یکی از مُتَعَبِّدان در بیشه زندگانی کردی و برگِ درختان خوردی سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۳۴ - مطابقِ این سخن، پادشاهی را مُهِمّی پیش آمد سعدی باب دوم در اخلاق درویشان حکایت ۴۶ - پادشاهی به دیدهٔ اِستِحقار در طایفهٔ درویشان نظر کرد سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۲ - دو امیرزاده در مصر بودند، یکی علم آموخت و دیگری مال اندوخت سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۶ - دو درویشِ خراسانی مُلازمِ صحبتِ یکدیگر سفر کردندی سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۱۵ - اَعرابی را دیدم در حلقهٔ جوهریانِ بصره که حکایت همی‌کرد سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۲۰ - گدایی هول را حکایت کنند که نعمتی وافر اندوخته بود سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۲۲ - مال‌داری را شنیدم که به بُخْلْ چنان معروف بود سعدی باب سوم در فضیلت قناعت حکایت ۲۵ - ابلهی را دیدم سَمین، خِلعتی ثَمین در بر و مَرْکَبی تازی در زیر سعدی باب چهارم در فواید خاموشی حکایت ۳ - جوانی خردمند از فنونِ فضایل حظّی وافر داشت