غزل ۲۹۳۳ - کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟
غزل ۳۲۵۶ - آب خوب است لب خشکی ازو تر گردد
غزل ۳۷۴۷ - خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد
غزل ۴۱۰۶ - پیری که بار عشق به دوش رضاکشد
غزل ۵۰۶۸ - ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش
غزل ۵۱۳۶ - منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع
غزل ۵۳۴۸ - گر در اقلیم رضا کاشانه ای می داشتم
غزل ۵۴۶۷ - ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم
غزل ۵۵۴۱ - زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم
غزل ۵۶۲۷ - جگری تشنه تر از وادی محشر دارم
غزل ۵۸۷۵ - ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم
غزل ۶۳۵۲ - رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من
غزل ۶۶۶۲ - هر که دارد با پریزادان معنی خلوتی
شماره ۲۱۹ - هر چند که این بند ز پای افکندم
شرح آیینِ خسروانِ پارس
شماره ۱۲۰ - امید راحت از عالم ندارم
شمارهٔ ۲۴۰ - وله ایضا
شماره ۹۶ - گر عشق مرا شود خریدار بس است
شماره ۱۲۰ - عاشق کسی بود که کشد بار بار خویش
شماره ۲۶۵ - قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم