غزل ۴۰۰ - بحمدالله که جان دادم بدان تلخی ز بیدادش
غزل ۴۲۱ - صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل
غزل ۴۲۲ - دردی که به افسانه و افسون رود از دل
بخش ۲۱ - دیدار شاه از بام در شب ماه روشن
بخش ۲۳ - سر راه گرفتن رقیب درویش را
بخش ۳۵ - بزمآرایی شاه و نظر کردن گدا
غزل ۶ - چه شیرین گفت خسرو این عبارت
غزل ۹ - که بود آن ترک خونآشام سرمست
شماره ۳۱ - ای کعبه به ما از ما نزدیکتری امّا
غزل ۴۲۸ - منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم
غزل ۴۴۵ - قدح دمید لبالب، خراب گو شده باشم
غزل ۴۴۶ - به سهو ار توبه از می کردم و دیر مغان بستم
غزل ۴۵۳ - دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم
غزل ۴۵۵ - ز بی دردی به امید اجل در عشق مرهونم
غزل ۴۶۷ - دل در شکن طرهٔ دلبند شکستیم
غزل ۴۷۶ - به کوی صید بندان، دوش چون فریاد می کردم
غزل ۴۸۴ - تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم
غزل ۴۸۹ - نشسته بر سر گنج به فقر مشهورم
غزل ۴۹۰ - بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم
غزل ۴۹۶ - خوش آن مستی که باشد دوست پند آموز و دشمن هم